decoration-one loader
decoration-one
Tekst
Rik Vanwalleghem
Datum

Column Rik Vanwalleghem: Het masochisme van de wielersport

Wielrennen is synoniem voor masochisme. Sinds mensenheugenis eet het zichzelf op. De Kaltstellung van Lance Armstrong en de defenestratie van ex-UCI-voorzitter Hein Verbruggen zijn de meest recente, flagrante voorbeelden.

Als ik de commentaren in de Nederlandse media mag geloven, schiet sinds de publicatie van het CIRC-rapport van de geloofwaardigheid van Hein Verbruggen geen spaander meer over. De CIRC-commissie, door de huidige UCI-leiders in het leven geroepen als wraakoefening op hun voorgangers McQuaid en Verbruggen, gooide haast drie miljoen euro over de balk maar slaagde er niet in om corruptie aan te tonen: er werden geen positieve stalen onder de mat geveegd, de (weliswaar domme) giften van Lance Armstrong aan de UCI kunnen niet als omkoping aangeduid worden. Een en ander heeft niet belet dat Verbruggen de voorbije jaren door een aantal persmuskieten als ‘corrupt’ en als ‘semi-maffieus’ werd afgeschilderd.

Medio de jaren zestig van vorige eeuw kwam de wielersport op de onzalige gedachte om de strijd tegen doping in eigen handen te nemen. Sindsdien – en het CIRC-rapport moet dit knarsetandend bekennen – deed geen enkele internationale sportfederatie meer om het dopingspook te beteugelen dan de UCI, op dat vlak onmiskenbaar een voorloper. Het was echter een boemerang die telkens in het gezicht van de wielersport terugkeerde. ,,Waarom doen jullie zo weinig om doping te bestrijden’’, heeft Verbruggen talloze malen aan collega’s van andere topsportbonden gevraagd. Het antwoord was ontluisterend: ,,We zijn niet gek. Kijk maar wat jij je daarmee allemaal op de nek hebt gehaald.’’

Natuurlijk wist de UCI van het gebruik van Epo in de jaren negentig. Meteen na de Tour-overwinning van zijn renner Bjarne Riis lichtte Telekom-ploegleider Walter Godefroot Verbruggen in. ‘Dit is niet meer gezond’, aldus Godefroot. ‘Er moet iets gebeuren.’ Omdat Epo niet op te sporen was, bedacht Verbruggen gezondheidscontroles via de meting van het hematocrietgehalte, in een poging het probleem in de dijken. Het is cynisch mensen nu te horen verklaren dat Verbruggen daarmee het gebruik van Epo stimuleerde. Wat was het alternatief dan?

Zuur

In de strijd tegen doping had er ‘meer kunnen gebeuren’, aldus het CIRC. Dat zal wel. Overal kan er meer gebeuren: in de strijd tegen criminaliteit, tegen drugs, tegen snelheidsduivels. Maar het is zuur dat de sport die zich historisch het meest heeft ingespannen om het probleem te beheersen, nu als de rotste van de klas wordt aangeduid.

Omdat er geen harde bewijzen gevonden werden omtrent corruptie, focust het CIRC-rapport dan maar op ‘het autocratische beleid zonder genoeg checks and balances’ van Verbruggen. Dat is een appreciatie van een beleidsstijl, geen evaluatie van dat beleid (‘Een managementstijl die niet ongewoon was en nog steeds is in internationale sportbonden’, aldus het CIRC fijntjes. Nou. Kijk maar naar de stijl van Sepp Blatter bij de FIFA of Lamine Diack bij het IAAF. Daarmee vergeleken is Verbruggen een koorknaap.)

Niemand die het nog heeft over de verdiensten van een Hein Verbruggen of een Lance Armstrong. Zij worden weggezet als corrupt of psychopatisch. Dictator Verbruggen tilde het wielrennen nochtans uit de Middeleeuwen, etterbak Armstrong trok de sport uit de Festina-afgrond.

De manier waarop de wielersport steeds opnieuw zijn eigen kop van Jut is, maakt me na al die jaren nog steeds woest. Operacion Puerto: nog iets over die andere betrokken sporten voetbal, tennis en F1 gehoord? De systematiek van het dopinggebruik in de atletiek, niet alleen in Oost-Duitsland maar evenzeer bij de westelijke buren: ach, dat is het verleden meneer. De omgekeerde klassenjustitie die werd toegepast op Lance Armstrong, nog steeds de rechtmatige winnaar van zeven Tours (hij verdiende twee jaar, zoals andere dopingzondaars. Nu mag hij zelfs niet meer in een bowlingcompetitie uitkomen).

Goed bezig, de UCI. Er mag stilaan gedacht worden aan een volgende commissie, die de huidige UCI-praeses Brian Cookson tegen het licht houdt: hoe raakte hij verkozen in september 2013, wat is zijn relatie is met oligarch en Katusha-baas Makarov, waarom werden de afwijkende bloedwaarden van Dennis Menchov weggestopt op de UCI-website, waarom ontspringt Astana telkens de dans?

Doe zo voort, arme wielersport. Blijf jezelf maar, met onnozele medeplichtigheid van de wielerpers, in de voet schieten. Tot je omver valt. Dan kunnen de renners, die nooit iets te zeggen hadden, eindelijk de boel overnemen.

 

Deze column verscheen in Wieler Revue #3