decoration-one loader
decoration-one
Tekst
Matthijs Klerkx
Datum

Wieler Revue Jaaroverzicht 2016: We zijn in Doha (Deel 38)

Het wegseizoen van het kalenderjaar 2016 zit erop. Wieler Revue blikt graag met u terug, van januari tot oktober. De vrouwen reden hun wegrit.

Het wielerseizoen kent met de Japan Cup een traditioneel einde van de belangrijke internationale koersen. De renners beginnen vanaf november aan hun opbouw naar het seizoen 2017. Maar hoe verliep alles in 2016? Als u alweer bent vergeten wie in de belangrijkste koersen schone schijn maakten, bent u bij Wieler Revue aan het juiste adres. Wij blikken met tekst en beeld terug op de belangrijkste wielerwedstrijden van 2016. Daarbij komen zowel de mannen als vrouwen genoeg in het spotlight te staan.

Even samenvatten

Er waren nog twee belangrijke afspraken te maken op de wielerkalender van 2016. De individuele tijdritten van het wereldkampioenschap wielrennen in Qatar lagen achter de rug. Amber Neben respectievelijk Tony Martin mag in 2017 de regenboogtrui aantrekken in de proeven tegen de klok. Bij de mannen junioren in de wegwedstrijd had de Deen Jakob Egholm na een spectaculaire race met een solo het ploegenwerk van Denemarken afgemaakt.

Jakob Egholm triomfeert in de wegwedstrijd voor junioren.

De race voor beloften was enorm gesloten. Zou deze koers de opmaat vormen voor de wegwedstrijd van de vrouwen en mannen? Amper aanvallen volgden op het plaatselijke parkoers in Doha, dat zo enorm vlak was dat er zonder wind geen verschil gemaakt kon worden. Het werd een sprint. Daarin ging topfavoriet Kristoffer Halvorsen vroeg aan kop.

[video mp4="https://cdn.indicium.nu/source/wielerrevue/2016/12/Mens-U-23-Road-Race-2016-UCI-Road-World-Championships-Doha-QAR.mp4"][/video]

Nederlandse branie

De wegwedstrijd voor vrouwen was op zaterdag 15 oktober dan een mooi aperitiefje voor de afsluiter van het wielerjaar. De wegwedstrijd voor mannen zou iets langer en anders zijn dan die van de andere categorieën. Maar daarover in het laatste deel van het Wieler Revue Jaaroverzicht 2016 meer!

De vrouwen hadden namelijk meer dan recht op hun deel van de aandacht. De Nederlandse vrouwenploeg die naar Qatar trok voor het wereldkampioenschap, was niet mis. Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten, Marianne Vos, Amy Pieters, Roxanne Knetemann, Chantal Blaak en Ellen van Dijk: het waren allemaal maar knechten! Kirsten Wild was de grote - ook in de letterlijke zin van het woord - kopvrouw.

De Nederlandse vrouwenploeg zat vol van kwaliteit.

Natuurlijk ging veel aandacht vooraf uit naar Marianne Vos. Ze deed weer eens mee aan een wereldkampioenschap, dus was ze kanshebster. De Noord-Brabantse was vooraf echter duidelijk: "Wat mijn rol is binnen de ploeg? Ik ben koerskapitein. Ik moet volle bak koersen." Wie was dan de belangrijkste schakel? "Kirsten Wild is de kopvrouw", was de renster van Rabo-Liv gedecideerd. "De tactiek is eigenlijk al bepaald, maar je kunt niet alle scenario's doornemen. Vandaar dat er iemand in de koers keuzes moet maken. Er hebben te veel landen belang bij de sprint. Maar aan de andere kant: de hitte is belangrijk. En bij de junioren mannen gisteren zag je dat er vanaf het begin werd ingevlogen. Dan wordt het een slijtageslag. Het kan alle kanten op."

Marianne Vos voor de camera's van de NOS.

Wild was zelf kort over haar kansen: "Het is een WK. De sterkste meiden van de wereld zijn hier. Elk land zet haar sterkste sprintster in. De concurrentie is groot, maar ik heb laten zien dat ik een goede kans heb en die ga ik proberen te pakken."

Afwachten

Van het eerste koersplan - vanaf de start de koers hard maken - kwam voor de Nederlandse vrouwen niets terecht. Bij iedere Nederlandse aanval zat een Britse, Duitse of Italiaanse tegenstandster op het wiel. Het werd dus tijd voor Vos' plan B. Toch waagden veel Nederlandse rensters nog een poging halfweg koers iets op te zetten. Van Vleuten, Pieters, Van der Breggen, Blaak, Vos; iedere poging liep spaak. Er was in de hele wedstrijd maar één koploper van naam en faam te bekennen: kersvers wereldkampioen tijdrijden Amber Neben kon wat ruimte krijgen. Een minuutje.

Amber Neben op de voorgrond, met achter haar het voltallige peloton.

Het peloton greep haar vakkundig bij de kraag. Van dat peloton maakte Olga Zabelinskaya geen deel meer uit. De Russische tijdrijdster werd uit koers genomen door een onreglementaire fietswissel. Jazeker, zelfs buiten het veldrijden bestonden die. Vroeg in de slotronde bleek dat er geen ruimte meer was voor aanvallen. De Nederlandse vrouwen zetten een trein van 6 wagons op. Niemand die daar iets tegen durfde te doen. In de slotkilometer bleef Amy Pieters, met Marianne Vos en Kirsten Wild in haar wiel over. Het werd een zinderend einde.

[video mp4="https://cdn.indicium.nu/source/wielerrevue/2016/12/UCI-Doha-2016-World-Championships-Womens-Elite-Road-Race-final-kilometers.mp4"][/video]

Alles voor niets

De hele dag had de Nederlandse ploeg in de vuurlinie gereden. Iedere aanval werd vergezeld door een Nederlandse renster - uitgezonderd die van Neben. De finale werd volledig gecontroleerd door de Nederlandse vrouwen. Het aantrekken van de sprint gebeurde door Nederland. Enkel winnen was niet aan de Nederlandse vrouwen besteed. De Deense Amalie Dideriksen won. Ze is nog steeds maar 20 jaar oud. Ze klopte Wild na een spannende sprint, in haar tweede wereldkampioenschap bij de profs.

Het verschil tussen Dideriksen en Wild was niet groot, maar groot genoeg.

Wild trok de sprint achteraf gezien te vroeg aan. "Dit was mijn kans", besefte de 34-jarige renster na afloop. "Ik heb hier naartoe geleefd en dat het dan zo nipt is, dat is wel echt balen. Voor mijn gevoel hadden we de hele wedstrijd onder controle. De laatste kilometer kwamen we een poppetje te kort, waardoor het een lange sprint werd", analyseerde de Nederlandse.

De vreugde bij de Deense winnares was natuurlijk van haar gezicht af te lezen. "Mijn droom was om hier bij de eerste tien te eindigen", antwoordde ze op de vraag hoe ze zich voelde. "Dit zijn echt gekke gevoelens. Ik weet niet wat er hier gebeurd is. Mijn Deense ploeggenoten reden vandaag geweldig. Ze brachten me ook een keer terug na een kleine valpartij in een van de plaatselijke rondes. Het is geweldig dat ik voor hen kan winnen." Dideriksen (Boels-Dolmans Cycling) vond de finale voorspelbaar. "Ik wist dat de Nederlandse vrouwen enkel de kaart van Kirsten gingen trekken", was ze vastberaden. "Ik moest en zou het wiel van Kirsten hebben om kans te maken op een goede uitslag."

Amalie Dideriksen, Kirsten Wild en Lotta Lepistö: zilver (l), goud (m), brons (r).

Belangrijkste regenboog

In het 39ste en laatste deel van het Wieler Revue Jaaroverzicht 2016 blikken we uitgebreid terug op het slotstuk van dit wielerjaar. In de hitte in Qatar mochten de mannen op 16 oktober 2016 gaan uitmaken wie zich een jaar lang wereldkampioen mocht worden. Wie zou het spektakeljaar van Peter Sagan in de regenboogtrui kunnen gaan opvolgen in 2017? Werd het een saaie massasprint, of zouden er waaiers getrokken worden? En, voor Nederland belangrijk: Dylan Groenewegen, of Niki Terpstra? U leest het in deel 39 van het Wieler Revue Jaaroverzicht 2016. Tot dan!

Foto's: Cor Vos