HomeColumnsColumn | Waarom dopingverdachtmaking aan het adres van Jumbo-Visma storend zijn

Column | Waarom dopingverdachtmaking aan het adres van Jumbo-Visma storend zijn

Onze redacteur kreeg mail van een lezer en na lang dubben legt hij toch z'n ei over Jumbo-Visma en dopingverdachtmakingen.

Dit stuk zou over een aantal jaren als een boomerang terug kunnen komen en me vol in het gezicht kunnen raken. Het gaat namelijk over doping, en doping is een gevaarlijk onderwerp. Maar toch, daar gaat-ie..

Guilty by hard fietsen

Ik weet nog goed dat ik vroeger tegenover vrienden Lance Armstrong altijd heb verdedigd – oké, niet meer toen-ie zat te huilen in een stoel bij Oprah; het koffiemolentje van Lance bleek niet echt zuivere koffie te malen, om het nog maar voorzichtig uit te drukken.

Toch sta ik nog altijd wel achter het belangrijkste argument dat ik had voor het verdedigen van Armstrong: je bent onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Die bewijzen druppelden op den duur binnen, maar in het begin was het toch vooral: ‘zo’n ex-kankerpatiënt die zo-veel harder fietst dan de rest? Dat kan toch niet?!’

(Dat kon eigenlijk dus wel, want ‘de rest’ bleek ook niet bepaald schoon rond te rijden, maar dat terzijde.)

Guilty by hard fietsen, noem ik dat argument. Iedereen die heel hard fietst, krijgt er vroeg of laat mee te maken. In een keiharde beschuldiging, of op een wat subtielere manier. Met die laatste variant heeft Jumbo-Visma de laatste tijd steeds meer te maken, vooral uit Franse hoek.

Vraagtekens

Jumbo-Visma rijdt de klinkers uit de straat en in de Franse media, en ook bij renners en ploegleiders, valt de term ‘Cyclisme á deux vitesses’ opeens weer vaker. Maar ook hier in de Lage Landen zijn er mensen die met argusogen naar de geelzwarte ploeg kijken.

Onze columnist Rik Vanwalleghem bijvoorbeeld, die schrijft over het dopingduiveltje dat hem altijd vergezelt als hij wielrennen kijkt, en ook bij de prestaties van Jumbo-Visma dook dat duiveltje op. Maar ook lezers hebben hun vraagtekens. Onlangs kregen we op [email protected] een mailtje van ene Cycloharry (hele naam bekend bij ons) – hij had de mail ook naar Thijs Zonneveld gestuurd.

Cycloharry had van ons ‘een iets meer kritische houding verwacht ten aanzien van de bovenmenselijke prestaties van de Jumbo ploeg tijdens de Tour de France’ (letterlijk citaat).

Ik snap de vraagtekens die onze eigen columnist en Cycloharry zetten bij het bijzonder goede presteren van Jumbo-Visma. En uiteraard, dat kun je met het verleden in het achterhoofd  – hopelijk dus écht het verleden.. – niet vaak genoeg zeggen: ook ik steek m’n handen niet in het vuur voor de ploeg van Plugge.

Frank Lammers’ dopingnetwerk

Maar toch begonnen m’n handen te jeuken om er iets over te schrijven. Het vingerwijzen naar Jumbo-Visma stoorde me. Van een ploeg als Bahrain Victorious zou je nog iets kunnen zeggen, met geregeld een politie-inval, en toch ook wel wat mindere prestaties sinds dat gaande is.. – maar zelfs na het schrijven van deze zin hing m’n vinger boven de backspace omdat het allemaal (nog) zeer speculatief is.

Bij Jumbo-Visma is het écht helemaal ‘guilty by hard fietsen’ in z’n zuiverste vorm. Er zijn geen feiten die ook maar wijzen op het begin van dopinggebruik – ik heb tenminste geen weet van Jumbo-reclamemannetje Frank Lammers die z’n rol uit de Netflix-serie Undercover ook voor de supermarkt uitoefent en aan de basis staat van een uitgebreid dopingnetwerk.

Sterker nog, er zijn wél feiten die duiden op minder/geen dopinggebruik in het huidige peloton. Zo staan bijna alle klimrecords uit de Armstrong tijd (en daarvoor) nog, terwijl er op het gebied van materiaal en voeding enorme stappen zijn gemaakt. Het zou dus logisch zijn dat die records allang aan diggelen zouden zijn gereden.

Dan zijn er die ‘bovenmenselijke’ prestaties van Wout van Aert zelf nog. Die prestaties waren inderdaad fantastisch, maar vergeet niet dat hij niet, zoals Armstrong wel, voor een klassement reed.
Als je naar z’n uitslagen in de Tour-etappes kijkt, zie je dat hij de dag na zo’n forse inspanning steeds een relatief rustigere dag kent. Na de rit naar Col du Granon komt hij bijvoorbeeld op Alpe d’Huez als 47e binnen op 18 minuten; dat kon Armstrong zich niet permitteren…
En Van Aert doet dat dus met het beste materiaal, de beste trainingsmogelijkheden, de beste deskundigen op elk denkbaar gebied – en laten we alsjeblieft z’n enorme aangeboren talent  en monnikachtige trainingsdiscipline (al die hoogtestages!) ook niet vergeten.
Als je dan leest over Franse ploegen die ranja in plaats van sportdrank gebruiken omdat de renners er buikpijn van krijgen, dan zou je inderdaad kunnen spreken over ‘Cyclisme á deux vitesses’. Maar dat verschil in snelheid wordt niet bepaald door verboden middelen. Althans, dat is mijn conclusie met de feiten die ik nu heb.

 

Ontvang onze nieuwsbrief

Geen update meer missen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief!

Laatste artikelen

Nairo Quintana besluit toch te vertrekken bij Arkéa Samsic

Nadat eerder dit jaar uitkwam dat Nairo Quintana bij Arkéa Samsic zou blijven, maakt...

David Dekker vertrekt bij Jumbo-Visma en gaat naar Arkéa Samsic

De Nederlandse David Dekker kende dit jaar een minder seizoen bij de Jumbo-Visma ploeg...

Joris Nieuwenhuis verlaat DSM en kiest voor de cross

Joris Nieuwenhuis kwam de afgelopen vier jaar uit voor team DSM op het hoogste...

Wat is snelheid jou waard? Sokken van 1000 euro?!?

Het idee dat sokken je sneller kunnen maken is iets waar het wielrennen intussen...

Meer zoals dit

Poetsen of niet poetsen? Dat is de vraag!

De laatste vraag is vrij simpel te beantwoorden: het is niet altijd goed om...

De herfst maakt zijn intrede, tijd om een bekende wielerdiscussie van stal te halen

Alleen de net begonnen wielrenner en de prof zijn vrijgesteld van soigneerstress. De rest...

Column | Is de regisseur van de Vuelta dronken aan het werk?

Allereerst: het vak van tv-regisseur bij sportwedstrijden lijkt me een bijzonder moeilijke baan. Maar...