Column | Waarom de Giro geen reclame is voor vakantieland Italië

Ik ben dol op Italië. Ik fietste er al de Stelvio, de Gavia, de Mortirolo, De Giau, de Fedaia - dat is overigens een lul van een klim - en nog tal van andere iets minder bekende beklimmingen op.

Fles limoncello

Ook op andere vlakken deed ik me tegoed aan wat Italië te bieden heeft. Ergens in Toscane zetten ze mij en m'n gezelschap eens een fles limoncello onder onze neus. We dronken de fles keurig leeg. Toen we, enigszins in kennelijke staat, wilden vertrekken en de lege fles terug kwamen brengen, bleek het de bedoeling te zijn geweest dat we het bij één glaasje uit de fles hadden gehouden.

In Bologna - bezoek die stad! - at ik me eens zo kogeltjerond dat m'n glycogeenvoorraad er nu nog steeds op teert. Maar het was ook in Bologna dat ik met dat andere aspect van Italië te maken kreeg: het is er veel minder mooi weer dan je zou verwachten.

Ik zat er aan zo'n heerlijke croissantje met puddingvulling erin - ook 's ochtends is het al goed toeven in de culinaire hoofdstad van Europa - toen de hemel boven me openbarstte en er hagelstenen zo groot als de schedel van wijlen Marco Pantani naar beneden vielen. Het was noodweer.

Met de ark naar Rome

Gelukkig klaarde het snel weer op, maar ik dacht er de afgelopen jaren tijdens het volgen van de Giro nog vaak aan terug. Want ook in de Giro is het best vaak hondenweer. Wij zitten hier al een week of drie ons helemaal kapot te genieten in het zonnetje, maar vanuit Italië heb ik alweer menig doorweekt renner door het beeld zien schuiven.

In de rit naar Napoli - Napoli nota bene! - protesteerden ze nog omdat de wegen spekglad waren geworden door de regen. Vandaag, voor de tijdrit naar Pisa, ging Primoz Roglic in de verkenning alweer op z'n snufferd op het natte wegdek.

Over de Giro van 2023 wil ik het dan nog niet eens hebben. De renners hoefden nog net niet in een ark naar Rome gebracht te worden, maar heel veel scheelde het ook weer niet. Bijna iedere dag openden de hemelsluizen zich.

Giro naar nazomer

Als de Giro bergpassen opzoekt boven de 2000 meter, doet het decor vaak eerder denken aan de thuisbasis van Huize Stark uit Game of Thrones - Winter is coming! - dan aan 'Bella Italia'. Wie naar de Giro kijkt om in een zomerse stemming te komen, kan beter de tuin- of balkondeuren openen en gewoon naar buiten kijken.

Je zou nog niet echt direct een vakantie boeken naar Italië aan de hand van een peloton wielrenners dat zich in regenkleding door Italië voortbeweegt. Terwijl het dus zo'n fantastisch land is. Nóg een reden om wat te gaan goochelen met de wielerkalender en de Giro ergens een plekkie in september te geven. Italië in de nazomer, veel mooier wordt het niet!