Column | Ik ging gravelen en de hengel van Harris Huizingh lag in de weg

Het is al jaren een stokpaardje van me: als fietsende Nederlander maak je zoveel meer mee dan die onwetende Nederlander die zich op een andere - of nog erger: helemaal geen - sport heeft gestort.

Blokkeervisser

Eerder deze week kwam ik nog een volwassen man tegen die aan het skateboarden was in een lieveheersbeestjesonesie. Je zou zeggen, daar kom ik niet meer overheen, maar dat gebeurde gisteren toch tijdens een gravelrit.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Ik reed over een zandpad langs het Noord-Willemskanaal nabij het Drentse plaatsje Tynaarlo. Daar zit normaal gesproken ook wel 's iemand te vissen, maar deze keer was het een heel pandemonium: ik reed langs een viswedstrijd, werd me al snel duidelijk (ook omdat het op een banier langs de kant van het kanaal stond.

De vissers waren niet bepaald met lullig materiaal naar het kanaal gekomen. Hun hengels lagen soms op de 'linkerbaan' van het zandpad. Halverwege lag er zelfs eentje helemaal op het zandpad. Ik had met een blokkeervisser te maken.

Korte speelfilm

Ik naderde en bedacht me wat ik zou doen. Helaas beschik ik niet over de technische skills om over zo'n omhoogstaande hengel heen te springen. Remmen dus. Ik kneep er al zo ongeveer in toen de man die bij de hengel hoorde opeens opkeek. Wat er toen gebeurde speelde zich in mijn hoofd af als een korte speelfilm - al duurde het maar een paar seconden.

De man die opkeek verlegde met een subtiele beweging die het verleden van een oud-topsporter al een beetje verried zijn hengel wat naar voren. Ik kon erlangs over de rechterbaan van het zandpad. Allebei staken we onze hand op. Ik keek recht in het knokige gezicht van niemand minder dan Harris Huizingh, de Tovenaar van Ter Apel.

In de zevende hemel

Voor mensen die niet uit het Noorden van het land komen, is Ter Apel misschien synoniem voor het aanmeldcentrum voor vluchtelingen, voor een FC Groningen-sympathisant als ik is het de geboorteplaats van levende legende Harris Huizingh, de man die ik in het oude Oosterpark meer kopduels zag winnen dan Eddy Merckx en Tadej Pogacar wielerkoersen op hun palmares hebben - bij elkaar opgeteld. Tegenwoordig is hij een begenadigd sportvisser die zelfs meedoet aan WK's.

Die Harris had nu z'n hengel verplaatst. Voor mij. Het strekte tot eer. In de zevende hemel reed ik verder, tot een lompe automobilist me op een stukje verharde weg in de route weer met beide beentjes op de grond zette door me af te snijden. Ik keek wie er achter het stuur zat. Het was gewoon een of andere domme boerenlul met een chagrijnige kop.