Column | Na de opmerking 'soms klopt het niet' zat ik helemaal in zak en as om het verlies van Vingegaard

Laten we vooropstellen dat de nederlaag in de tijdrit het hardst aankwam bij Jonas Vingegaard zelf. Maar wij fans kregen ook een rechtse directe. Een dag eerder kon ons geluk niet op en was het nog van 'ai, hij lost' en 'oh, hij komt terug!' Maar nu was het één lange Non-de-Jus!

In recordtempo van enthousiasme naar teleurstelling

Ikzelf had er flink de pee in. Ik bewaar een voorliefde voor de underdog in een tweestrijd. Mijn innerlijke zelf juichte in de Tour al voor Jan Ullrich, Joseba Beloki, Alberto Contador, Nairo Quintana en zelfs Richie Porte. En de laatste jaren dus voor Jonas Vingegaard. Maar die innerlijke zelf zit nu in zak en as.

Ik liep vooraf nog te verkondigen dat het een spannende Tour zou worden als Vingegaard inderdaad tijd zou pakken op Pogacar. Maar mijn humeur ging in recordtempo van enthousiasme naar teleurstelling toen voor het eerst een tijdsverschil in beeld verscheen. Als een kind van drie dat vol verwachting naar een oven staart, maar er dan een spruitjesschotel uitkomt in plaats van een pizza Hawaii.

Ik was even helemaal klaar met de Tour de France. Alle vreugde vloeide weg. Totdat ik de groepschat van onze redactie opende. Een collega probeerde de teneergeslagen zielen een hart onder de riem te steken. "Soms klopt het niet", stuurde hij over het tijdsverschil. Hierdoor was ik niet langer teneergeslagen, maar op weg naar totale ineenstorting. Welke sadist zegt zoiets?

Positivo, schoonmoeder en puistenkop

Dat is hetzelfde als de 0-3 tegen krijgen en dat de positivo van het stel roept: ‘Het kan nog!’. Dat is hetzelfde als op kerstavond na drie uur Monopoly morrend de witte vlag hijsen en dat je schoonmoeder dan roept: 'Ach, het is maar een spelletje!'. Dat is hetzelfde als op het eindfeest van de middelbare school eindelijk op die ene mooie meid afstappen, afgewezen worden, en dat een puistenkop naast je roept: 'Er zwemmen meer vissen in de zee!'.

Allemaal enorme dooddoeners die je valse hoop geven op een moment dat je daar totaal geen behoefte aan hebt. De positivo, je schoonmoeder, de puistenkop en de sadist in onze groepschat proberen je op te beuren, maar in feite geven ze je een trap na. Dat doen we trouwens wel vaker in onze groepschat, maar niet op deze slinkse manier. Walgelijk!

Parijs is nog ver!

Afijn, een paar uur later was ik van de tijdrit (en de trap na) bekomen. Ik kwam tot de conclusie dat de Tour nog helemaal niet voorbij is. Vingegaard staat nu één minuut dertien achter op Pogacar. Een groot gat, groter dan ooit in deze fase van de Tour, maar niet onoverbrugbaar. Het was simpelweg een offday van de Deen.

En met al die monstercols in het verschiet, is een minuut slechts een peulenschil. Kortom, mijn innerlijke zelf had de draad weer opgepakt. Hoe? Door als een positivo tegen mezelf te zeggen: 'Het kan nog!'. Door als mijn schoonmoeder tegen mezelf te zeggen: 'Ach, het is maar een minuutje!'. Door als een puistenkop tegen mezelf te zeggen: 'Parijs is nog ver!'.

Om straks in de Pyreneeën opnieuw tegen een muur op te botsen. En te concluderen dat ik geen haar beter ben dan de positivo, de schoonmoeder, de puistenkop en de sadist uit onze groepschat. Ik ben een ezel die zich niet twee, niet drie, maar wel tien keer aan dezelfde steen stoot. Mijn innerlijke zelf... "soms klopt het niet."