Circus Tour | We worden gestalkt door de vriendin en moeder van Mathieu van Poel en onze eigen graveletappe met de auto op weg naar Mur-de-Bretagne!

Onze redacteur André van den Ende is in de Tour de France en houdt je iedere dag op de hoogte van het Circus dat de Tour de France is. Na vandaag gaan hij en collega Willem naar huis. De laatste dag werd er eentje van uitersten.

Stalkers

We waanden ons als God in ehh ja, Frankrijk dus toen we in het toeristische maar fraaie Bretonse kustplaatsje Saint-Malo arriveerden. De zon scheen uitbundig, de lucht was blauwer dan blauw. Nadat we bij de start de nodige renners en ploegleiders spraken - en een Canadees met een Canada-zonneparaplu op z'n hoofd - haalden we bij de plaatselijke boulangerie nog even wat te eten.

Terwijl we ons laafden aan de croissants en pains du chocolat stonden ze er weer hoor. Net als ze ons in Caen al voor de voeten liepen toen we een restaurantje zochten. Roxanne Bertels en Corinne Poulidor, respectievelijk vriendin van en moeder van Mathieu van der Poel.

Wat wilden ze toch van ons? Kunnen de dames ons niet gewoon ons werk laten doen? Moeten we een contactverbod aanvragen? Gaat dit ook door als we straks weer naar huis afreizen?

Allemaal vragen die door ons hoofd spookten, maar we weerden ons kranig, deden net of we niet gestalkt werden en zetten koers naar Mur-de-Bretagne. Een rit van iets meer dan anderhalf uur, in principe.

Graveletappe

Dat pakte wat anders uit. Het zal misschien best aan onse gelegen hebben - misschien benaderden we het stadje van de verkeerde kant ofzo, maar de Mur-de-Bretagne leek schier onbereikbaar. Telkens weer stuitten we op een wegafzetting en zagen we de eerder door ons nog zo bewierookte reclamekaravaan op de weg - we vervloekten die rijdende fles wasmiddel nu.

Uiteindelijk kwamen we na een doldwaze omweg over gravelwegen (zie foto) en wat al dies meer zij toch nog in het dorpje. Daar was het ook één groot inferno en dus liep ik een paar kilometer naar het perscentrum - toen ik daar eenmaal aankwam bleek er ook dar nog een flinke klim op me te wachten - en ging collega Willem te voet de berg op.

5.42 uur thuis...

We zagen allebei nog net de finish en Willem sprak boven onder andere nog even met David van der Poel, ditmaal op eigen initiatief, van stalking door nog een lid van de Van der Poel-clan was geen sprake.

Na in de perszaal nog wat gewerkt te hebben, gingen we weer op weg naar huis. Ik zit nu in de auto dit stukje te tikken en volgens Google zijn we om 5.42 uur thuis (geen zorgen, we gaan nog ergens overnachten). Een hectisch einde van een hectische, maar mooie week.