Column | Milan = Mollema, maar dan de bodybuilderversie die z'n fiets martelt

Renners die in het groen rijden, worden al snel Hulk genoemd. Dus dat cliché zal ik laten liggen. Ik zal m'n punt op een andere manier duidelijk maken, want dat ik medelijden heb met de fiets van Jonathan Milan wil ik toch wel even kwijt.

Onbegrepen abstract kunstwerk

In plaats van hem met de Hulk te vergelijken, zal ik hem vergelijken met Bauke Mollema, die net zoveel met de Hulk te maken heeft als een kipfilet met een rolletje drop.

Mollema is het laatste hoofdstuk van een boek waarin ook renners Fernando Escartin en Francisco Mancebo een eigen hoofdstuk hebben. Renners die als een soort onbegrepen abstract kunstwerk op hun fiets zitten, schots en scheef.

Eigen werkwoord

Jonathan Milan is daar de powerversie van, de bodybuilder. Voor de stijl van Mollema bedacht Thijs Zonneveld ooit het werkwoord 'mollemalen'. Een fantastische vondst, want het woord klopt precies bij wat je ziet. Mollema neemt een houding aan zoals bijna niemand anders op de fiets zit en begint te malen.

De stijl waarin Jonathan Milan sprint verdient ook wel een eigen werkwoord. Milaneren bijvoorbeeld. Het past alleen totaal niet bij wat Milan doet in zo'n sprint. Milaneren doet denken aan flaneren. Sierlijk over een boulevard struinen. Maar dat heeft niks te maken met wat Milan doet.

Beelden van de sprint van gister, tekst gaat eronder door

Rodeostier

Een sprintende Jonathan Milan lijkt meer op iemand die op een rodeostier zit, maar dan eentje waar de berijder de baas is over de stier in plaats van andersom - anders win je geen Touretappe immers.

In een tijd dat alles aero moet, beweegt Milan z'n lijf zo ongeveer van het westelijk halfrond naar het oostelijk halfrond en weer terug als hij aan het sprinten is. Hij trekt daarbij zo hard aan z'n stuur dat ik thuis voor de buis het carbon hoor piepen en kraken. Ik ben niet per se fan van Trek-fietsen qua uiterlijk, maar als je een stevige fiets zoekt...