Column | Topsport op de bank: de overstap van Canvas naar Één tijdens een etappe in de Tour!

Jarenlang stonden de twee woordjes in beeld bij bijna iedere etappe van de Tour: Buren vervalt. De Australische soap was steevast de dupe van de wielrenners. Liefhebbers van de avonturen van Madge Bishop, Ringo Brown en Kenny Larkin maakten kennis met de Almachtige Koers in Vlaanderen, belangrijker dan God en de Koning.

Arensman topprestatie? Welnee, die komt op mijn naam!

Maar er is in Vlaanderen toch één ding heiliger dan De Koers, en dat is het Journaal van 13.00 uur. Dat moet en zal iedere dag op de eerste publieke zender van de VRT worden uitgezonden. De wielerliefhebber moet dan in etappes die voor de klok van 13.00 uur beginnen de koers eerst volgen op Canvas, de NPO2 van Vlaanderen.

Hoewel de NOS flink aan de beterende hand is, volg ik het wielrennen ook deze Tour weer via De Belg en het zalvende stemgeluid van Renaat en José. In de bergetappe van gisteren, die Thymen Arensman zo glansrijk wist te winnen, was dat niet anders.

Nu zul je denken: Arensman, die heeft dé topsportprestatie van de dag geleverd. Nee, schrijf ik hier, die kwam op mijn naam. Want met de vroege start was ik eerst op Canvas aangewezen en moest ik tegen de klok van half twee over naar Één.

Zo'n Arensman heeft uren om z'n prestatie vorm te geven. Hij mag er eens naast zitten met een pedaalslag, er volgen immers nog duizend(en). Bij mij moest het op één moment gebeuren. Één verkeerde knop, de plus in plaats van de min, en je zit opeens naar Zig & Sharko te kijken, dat op het derde Vlaamse publieke net, de kinderzender Ketnet, werd uitgezonden zaterdagmiddag.

Topsport op de bank

Die druk is niet te onderschatten. Topsport op de bank. Renaat begeleidt je als de vermogensmeter waarop de wielrenners tegenwoordig varen door het proces, maar je moet het zelf doen, op die knop drukken. De goede.

Gisteren lukte het weer perfect. Precies op het moment dat Renaat zei dat het zover was, zag ik als in een film die zich even vertraagd afspeelde m'n eigen hand naar de afstandsbediening reiken. Het apparaat in de kom van de hand, m'n duim naar min in plaats van plus, m'n hersenen die het signaal afgaven naar die duim: drukken!

Het beeld heel even zwart. Het hart heel even stil. Maar daar was het vertrouwde stemgeluid van Renaat en José al snel weer, met het beeld erbij. Linksboven in beeld stond nu Één in plaats van Canvas.

De hand die net nog zo kundig de afstandsbediening had beroerd, maakte nu een vuistje. Ik had het weer geflikt. Ik liep naar de koelkast en trok een welverdiend biertje open. Ik dacht: nu jij nog, Thymen. Nu moet jij nog op de toppen van je kunnen presteren.