Column | Sinds vandaag mag ik mezelf de eigenaar noemen van een fles officiële Tour de France-siroop!

Rustdagen in de Tour zijn deprimerend. Met dat gevoel in het lijf liep ik zojuist naar de supermarkt. Geen strijd om de vroege vlucht. Geen wielerslaapje als het even rustig aan gaat in het peloton. Geen thermonucleaire demmarage van Tadej Pogacar. Geen sprinters die hun lead-out toch weer de mist in zien gaan. Zelfs geen idiote vluchtheuvel met kasseitjes die voor een valpartij zorgt.

Carcassonnese kaas

Een gezapige dag kortom. Daarom nam ik het besluit mezelf eens goed te gaan verwennen vandaag. Ik zou een beker Ben & Jerry's kunnen kopen. Een lekker kaasje voor bij de borrel - tijdens die borrel zou ik de gehele etappe van Toulouse naar Toulouse nog eens terugkijken. Misschien een zak M&M's of anders een lekker toetje.

Ik zou pas in de winkel bepalen wat het zou worden, misschien wel een combinatie van bovengenoemde lekkernijen, het is maar één keer per jaar tweede rustdag in de Tour. Hoe dan ook, het water liep me al bij voorbaat in de mond.

In de supermarkt was ik besluiteloos. Bij de kaasjes kon ik niet kiezen. Iets uit de streek van de etappe van zondag leek me wel wat, maar nergens een Carcassonnese kaas te vinden. Bij de toetjes lag iets uit het vanille-assortiment voor de hand, dat is geel immers. Maar ik had helemaal geen zin in vanille.

Verwarde man

Bens zijn er wel in de Tour, met Ben O'Connor en Ben Healy, maar een Jerry rijdt niet in deze Tour rond. Viel dus ook af. Gele M&M's dan? Hmm, ik vind de blauwe lekkerder, maar er is geen blauwe trui.

Ik was ten einde raad. Ik drentelde heen en weer tussen de kaas, toetjes en chocola. Ik denk dat het winkelpersoneel op het punt stond de politie te bellen met de melding dat er een verwarde man in de supermarkt rondliep. Het is wat de rustdag in de Tour met een wielerliefhebber doet.

Obelix

Op dat moment passeerde ik het schap met de ranja. Opeens stond ik oog in oog met Tour de France-siroop. Niet zomaar Tour de France-siroop. Nee, de officiële. Van het merk Teisseire. Je had cittoen/limoen-smaak, die was geel, en grenadine, die had een bolletjesmotief.

Met zo'n gele fles in m'n handen sprintte ik sneller dan de aanzet van Pogacar op Hautacam naar de zelfscan. Bliep. De fles was van mij. Thuis klokte ik 'm in één keer weg, zonder de siroop aan te lengen met water. Zometeen ga ik zelf fietsen. Ik verwacht dezelfde uitwerking die een toverdrankbad op Obelix had. Voor minder dan twee uur 7 w/kg doe ik het niet.