De Col de la Loze is na drie keer al een klassieker: 'Op sommige stukken moet je 300 watt blijven pushen, want anders val je om'

‘I’m gone, I’m dead’, riep hij door zijn oortje. Met een hoofd zo wit als zijn shirt van beste jongeren moest Tadej Pogačar de beste klimmers van de ronde laten gaan. De Tour de France werd op de loeizware Col de la Loze definitief beslist. Vanaf de ineenstorting van Pogačar kon niemand Jonas Vingegaard nog bedreigen. De zes woorden van de beste renner ter wereld hebben bijgedragen aan de mythische status van de Col de la Loze.

Geen ritme

De klim zal voor de derde keer in de geschiedenis van de Tour de France worden beklommen. Miguel Ángel López won in 2020, terwijl Felix Gall in 2023 de rit won. Alex Baudin (EF Education-EasyPost), Warren Barguil (Team Picnic PostNL), Marc Soler (UAE Team Emirates-XRG) en Georg Zimmermann (Intermarché-Wanty) vertellen over de klim die het hele peloton angst inboezemt. Inclusief Pogačar. Eén voordeel voor de Sloveen: dit jaar wordt de tweede fase van de Col de la Loze vanuit Courchevel aangevat en niet vanuit Méribel.

 De eerste keer dat de Col de la Loze werd opgenomen op de route van de Tour de France was in 2020. De reacties vijf jaar geleden waren wisselend. Tom Dumoulin noemde het een loodzware maar mooie beklimming, terwijl Dries Devenyns het overdreven vond om het peloton na twee zware weken nog eens te laten afzien op zo’n monsterachtige klim. Een klim als La Planche des Belles Filles is volgens de oud-prof een habbekrats vergeleken met de Col de la Loze.

Warren Barguil was er ook bij in 2020. “Ik hoorde een jaar eerder van de klim”, vertelt de Fransman. “We hoorden dat er asfalt was neergelegd in het skigedeelte, zodat je van Courchevel naar Val Thorens zou kunnen per fiets. Het is een wereldberoemde plek om te skiën en mede door die weg wordt het nu ook gepromoot voor zomervakanties. Ik ben met mijn toenmalige-ploeg Arkéa gaan verkennen. Ik moet zeggen dat we enorm verrast waren door wat we zagen. Het is zo’n andere klim dan in de rest van de Alpen. Het is meer een Pyreneeën-klim eigenlijk. Het is soms zó steil, dan weer vlak en dan weer steil.”

Tour de l'Avenir

Georg Zimmermann was de klim al eerder opgereden in koers, want de Duitser van Intermarché-Wanty werd twaalfde in de achtste etappe in de Tour de l’Avenir van 2019. Een generale repetitie voor de Tour de France een jaar later en de eerste keer dat de Col de la Loze in een wielerkoers werd opgereden. De winnaar die dag: de inmiddels gestopte Alexander Evans.

Zimmermann kan zich niet herinneren dat er onderling over de monsterklim gesproken werd. “Dat komt ook doordat het profiel van de beklimming een vertekend beeld geeft van hoe zwaar het daadwerkelijk is. Het kent veel héél steile stukken die worden afgewisseld met vlakke stukken, maar dat konden we niet ontwaren op het profiel. We keken vooral naar het gemiddelde stijgingspercentage, en dat zag er eigenlijk niet zo slecht uit."

"Toen we eenmaal in koers waren, bleek het van een andere orde. Ik werd compleet verrast door de steilte van de Col de la Loze. Eigenlijk twee keer zelfs. Je zou zeggen dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot, maar ook in 2023 had ik een te zware versnelling laten monteren.”

Alex Baudin

De profrenner die het dichtst bij de Col de la Loze is opgegroeid, is EF Education-EasyPost-renner Alex Baudin. Hij is geboren in Albertville, ruim vijftig kilometer gelegen van de beklimming. Baudin reed de Col de la Loze nog nooit op in koers, maar deed beide kanten wel op training. “De eerste keer was in 2020. Dat was vanuit Courchevel, die iets makkelijker is en die we ook dit jaar in de Tour de France doen. Neemt niet dat ook die kant loodzwaar is.

"Nee, het is niet te vergelijken met een Mont Ventoux. Het is zo’n speciale col omdat je niet in een ritme kunt komen. Zeker in de laatste fase wordt relatief vlak vervolgens heel steil, en gaat dat telkens zo door. Misschien dat pure klimmers daarvan houden, maar renners die een steady tempo willen aanhouden, zullen het moeilijk krijgen op de Col de la Loze. Voor die groep is het geen leuke klim."

 Baudin woont inmiddels in Aix-les-Bains en moet de auto pakken om de Col de la Loze te kunnen beklimmen, maar hij zou de Col de la Loze sowieso niet snel doen tijdens training. “Het is gewoon heel zwaar. Als je een rustige training doet, moet je daar sowieso niet heengaan. Op die klim moet je op sommige stukken meer dan 300 watt blijven pushen, want anders val je gewoon om.

"Mijn advies voor amateurs? Ga vooral niet, haha. Nee, kies de juiste versnelling zodat je in een bepaalde cadans kunt komen. Anders wordt het een nachtmerrie. Je zal een lichte versnelling nodig hebben. Let wel: het is het waard, want de Col de la Loze is een prachtige klim. Eenmaal in het skigebied zit je boven de boomgrens, en op de top heb je er prachtige vergezichten.”

Vergezichten

Barguil beaamt de woorden van zijn landgenoot. “Ik zou ook zeggen: kies de goede versnelling. Of nog beter: doe het op een elektrische fiets, haha. Dan kun je écht genieten van de omgeving, want die is inderdaad prachtig. Wat je ook zeker niet moet doen is te snel starten, want het laatste deel is verreweg het zwaarst. Tegen het eind zie je de top weliswaar liggen, maar zelfs voor een prof duurt het een eeuwigheid voordat je er daadwerkelijk bent."

"Ik was er zowel in 2020 als 2023 bij tijdens de Tour de France. Op training was het zwaar, maar in koers was het van nog een ander niveau. Ondanks dat het pas de derde keer is dat we de Col de la Loze beklimmen in de Tour de France, heeft het alles in zich om een klassieker te worden. Het wordt een mythische klim voor de Tour de France.”

Het hielp die status te bevorderen toen een van de beste renners ooit er een van zijn moeilijkste dagen op de fiets ooit beleefde. Pogačar moest in 2020 al lossen bij Roglič, terwijl hij in 2023, waar de etappe na een korte afdaling eindigde in Courchevel, na een complete inzinking als 22e eindigde. Op meer dan zeven en halve minuut van winnaar Gall en op een kleine zes minuten van grote rivaal Jonas Vingegaard.

Baudin: “Het laat zien hoe zwaar de klim is, maar met de slechte dag die hij had, was hij op een andere beklimming ook gelost, hoor. Al klopt het: een slechte dag op de Col de la Loze is nog erger. Ik geloof er niet in dat het in zijn hoofd zit, want hij zal niet bang zijn. Hoe ik denk dat het gaat zijn? Nou, de grootste schifting zal voor de Col de la Loze al gedaan zijn. Het is een rit met bijna 5800 hoogtemeters en voor de Col de la Loze liggen nog reuzen als de Col du Glandon en Col de la Madeleine. Het wordt hoe dan ook loodzwaar.”

Wraak

Wie in de buurt zaten toen Pogačar die fameuze inzinking kreeg: Zimmermann en Barguil. Die eerste eindigde in 2023 zeventiende met ruim anderhalve minuut voorsprong op de huidige wereldkampioen. "Ik was verrast toen ik hem zag lossen, maar tegelijkertijd weet je: de Col de la Loze is lang, hoog en steil. Alle drie de aspecten die een klim zwaar kunnen maken, heeft de Col de la Loze. Die etappe wordt herinnerd door de slechte dag van Pogačar, en juist dat heeft ervoor gezorgd dat mijn goede prestatie ook opviel."

"Als Pogačar een normale dag had gehad dan was ik veel minder in beeld gekomen. Hij is één jaar jonger dan ik ben en ik rijd al jaren tegen hem. In zijn eerste jaar als belofte won hij meteen de Tour de l’Avenir. Hij heeft toen een enorm stap gezet, want als junior stak hij er nog niet bovenuit. Vervolgens is hij als prof elk jaar nog een beetje sterker geworden.”

Barguil finishte die dag vier seconden voor Pogačar. “Finishte ik voor hem, ja?”, lacht Barguil. “Dat weet ik niet eens meer. Ik reed vooral mijn eigen tempo en daarna ben ik hem blijkbaar nogmaals gepasseerd. Ik zat op het moment dat hij zei dat hij naar de kloten was in zijn wiel. Het eerste wat ik dacht: nu gaan ze écht accelereren…

"Het was net nadat we het steile stuk naar Méribel waren opgedraaid. Ik focuste me uiteraard vooral op mijn eigen prestatie, maar ik moet zeggen dat ik even verrast was om hem zo te zien lijden. Ik reed dicht bij hem in de buurt, maar contact had ik niet. Tegenwoordig wordt er sowieso niet veel meer gepraat in het peloton.”

Marc Soler

Dan was er nog ploegmaat Marc Soler, die gesommeerd werd te wachten op Pogačar. Voor eens waren de rollen omgedraaid, want Soler kon bergop voor één keer harder dan zijn kopman. De Spanjaard blikt terug op de zwaarste dag in de loopbaan van de huidig-Tourwinnaar. “Het was fysiek en mentaal een zware dag. Zeker na de nederlaag in de tijdrit tegen Vingegaard. Ik heb er alles aan gedaan om hem te motiveren, maar het lukte niet meer.

"Ik zei dat hij ook kon winnen met één seconde verschil en het niet alleen op deze dag zou aankomen, maar de Col de la Loze is zo zwaar. Dit jaar is het van de andere kant, maar toch, we keren terug naar de beklimming waar het twee jaar terug misging. We maken nog weleens grappen over die dag. Vooral over het gezicht dat ik volgens hem getrokken zou hebben tijdens het motiveren. Het is een anekdote die we nog weleens vertellen, maar dit jaar willen we laten zien dat we wél kunnen winnen op de Col de la Loze. Het is een mooi moment om wraak te nemen!”