'Stond aan de start van de zwaarste koers ter wereld met een gebroken rib en een moe lichaam': Remco Evenepoel met zeer emotioneel statement over afstappen Tour

Remco Evenepoel heeft een bijzonder zwaar jaar achter de rug. Hij stapte onlangs gedesillusioneerd af in de Tour de France, nadat hij in de Pyreneeën op de beklimmingen heel vroeg moest lossen.

Dat is hem niet in de koude kleren gaan zitten. Op Instagram blikt hij nu uitgebreid terug op die moeilijke periode en vertelt hij ook dat er in de Tour zelf nog wat speelde. Je leest hieronder z'n gehele uitgebreide statement dat we uit het Engels vertaald hebben (de taal waarin Evenepoel het op Instagram zette.

Evenepoel voelde zich nooit helemaal zichzelf

"Wat bedoeld was als het hoogtepunt van mijn seizoen, werd een teleurstelling. De Tour de France was mijn grote doel. Na mijn val in december deed ik alles met één duidelijk doel voor ogen: klaar zijn in juli. Dat doel gaf me focus, maar zorgde ook voor veel tijdsdruk."

"De wintermaanden — normaal gesproken de periode waarin we een stevige basis voor het seizoen leggen — werden volledig opgeslokt door revalidatie en herstel. Ik had geen keuze: ik moest geduld hebben. Ik moest genezen."

"Zodra ik eindelijk weer mocht trainen, ging alles ineens heel snel. Het werd een constante race tegen de klok:
een race om op tijd terug te zijn voor de klassiekers in april, een race om op hoogte te trainen, een race om klaar te zijn voor de Tour…
Ik had steeds het gevoel dat ik achter de feiten aanliep."

"Tijdens de trainingen voelde ik me nooit helemaal mezelf: mijn gebruikelijke gevoel was er niet. Maar ik bleef geloven. Ik wilde de droom niet opgeven."

Geen échte pauze, gebroken rib

"We dachten dat de rust tijdens de revalidatie voldoende zou zijn. Maar in werkelijkheid heeft mijn lichaam nooit écht pauze gehad:
het was nog steeds keihard aan het werk om te herstellen van de breuken en het trauma van de valpartij.
Achteraf gezien was ik niet overtraind, maar ik was wel duidelijk uitgeput. Ik liep al op mijn tandvlees voordat de Tour überhaupt begon."

"En toen, vlak voor de Tour, kwam er nóg een val. Tijdens het nationaal kampioenschap brak ik opnieuw een rib. Niet het ergste wat kon gebeuren, maar zeker niet ideaal."

"Dus stond ik aan de start van de zwaarste koers ter wereld met een gebroken rib en een moe lichaam. Geen geweldige combinatie. Maar ik wilde mijn doel, waarvoor ik zo hard gevochten had, niet loslaten."

"Tóch gaf ik alles. Ik won een etappe, droeg meerdere dagen de witte trui en stond hoog in het klassement. De eerste week verliep goed, alles in acht genomen. Maar in de tweede week begon de tol van alle inspanningen voelbaar te worden. Ik hield vol, maar diep vanbinnen wist ik dat ik niet op mijn best was. Tot mijn lichaam uiteindelijk zei: Genoeg."

Infectie

"Op dag twaalf kraakte ik. Alles wat ik al die tijd had meegedragen, haalde me eindelijk in. Maar nog steeds wilde ik niet opgeven. Ik vocht zo hard als ik kon. Voor jullie, mijn fans, wilde ik het allerlaatste beetje energie in mij geven. Maar twee dagen later was ik compleet leeg.
Toen nam ik de beslissing om van de fiets te stappen. En daarbovenop: de eerste tekenen van een infectie begonnen op te spelen."

"Wat begon als een vaag ongemak, veranderde snel in een zware sinusontsteking in de dagen erna. Het kwam hard binnen. Die dag werd een van de rauwste en meest kwetsbare momenten in mijn carrière. Ik brak. En vreemd genoeg… ben ik daar trots op."

Voor het eerst luisterde hij naar lichaam

"Het vergt kracht om te laten zien dat dingen niet altijd lopen zoals je wilt. Zelfs als je iets enorm graag wil, heeft je lichaam soms andere plannen. Dat moment, hoe zwaar ook, liet zien dat ik een mens ben. Met hoogte- en dieptepunten."

"De Tour verlaten was de moeilijkste beslissing die ik in lange tijd heb genomen. Maar het was de juiste. Voor het eerst luisterde ik echt naar mijn lichaam. En ik hoop dat dat moment een boodschap afgeeft — vooral aan de jonge renners die me volgen: Het is oké om te stoppen. Het is oké om moe te zijn. Het is oké om mens te zijn. Soms is een stap terug doen juist het sterkste wat je kunt doen."

"Nu neem ik de tijd om even te rusten en herstellen. Dank jullie wel voor alle steun. Dat betekent meer dan jullie weten. Remco"