Van Vleuten: 'Heb misschien her en der een fout gemaakt'

2019 kon niet op voor Annemiek van Vleuten. In ons Jaaroverzicht spraken we haar uitgebreid over de successen en het genieten, maar ook over de lessen die ze gedurende het jaar geleerd heeft.
Van Vleuten

2019 begon voor Annemiek van Vleuten met een trainingskamp. Nu is dat natuurlijk niet heel vreemd voor een wielrenster, maar Van Vleuten ging op pad met haar mannelijke collega’s van Mitchelton Scott. In negen dagen tijd haspelde ze liefst 1800 kilometers af, in gezelschap van onder meer de gebroeders Yates en Mikel Nieve. Haar knie reageerde goed en het bleek een goede zet te zijn. Dat liet ze al in haar eerste koersen zien. Ze werd vierde in Omloop het Nieuwsblad en won de Strade Bianche. “Dat had ik echt totaal niet verwacht. Ik heb vorig seizoen na mijn val in Innsbruck alleen maar gedacht dat heel 2019 voor mij waarschijnlijk in het teken zou staan van terugkomen. Ik had de hoop om pas aan het einde van het seizoen weer een beetje op niveau te zijn. Ook omdat ik in 2011 voor het laatst een voorjaarskoers heb gewonnen, dus ik dacht dat het met deze blessure helemaal niets zou worden."

Had je dan in de Strade Bianche de bevestiging dat je weer op het niveau zat dat je wilde hebben ?

“Ja, dat gevoel kwam toen echt. Misschien was ik zelfs wel net wat beter dan ik in andere jaren in het voorjaar was. Daar winnen in Siena, dat was echt wel even in m’n arm knijpen. Het is gewoon een geniale wedstrijd, met finish op dat plein. Nee, het was een hele speciale zege, zo na m’n blessure. Ik was zo teleurgesteld en heb zo lopen knokken om weer terug te komen. Zo snel een beloning krijgen voor dat harde werken was wel heel tof!”

Het vervolg van Annemiek van Vleuten haar voorjaar verliep ook meer dan naar behoren. Ze werd tweede in achtereenvolgens de Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl en de Amstel Gold Race. In Luik-Bastenaken-Luik, de laatste eendagskoers van het voorjaar, mocht ze haar handen weer in de lucht gooien. Ze won na een lange solo, haar handelsmerk. Het zorgde voor verbazing, niet in de laatste plaats bij Van Vleuten zelf.

'Ja, ik leer ook nog steeds op tactisch vlak iets bij'

“Ja, ik leer ook nog steeds op tactisch vlak iets bij. Ik denk dat ik in de Amstel Gold Race en Waalse Pijl misschien her en der een fout heb gemaakt. Al denk ik dat het ook een beetje een gebrek aan zelfvertrouwen was. Ik moest gewoon van m’n eigen kracht uitgaan. Die les heb ik meegenomen naar Luik. Het was wel een beetje spannend om al van onder aan de Redoute aan te vallen en 30 kilometer solo te fietsen, maar ik had de afgelopen wedstrijden echt wel geleerd dat ik van m’n eigen kracht uit moest gaan.”

Was dat dan de fout die je in die eerdere koersen? Dat je te lang wachtte?

“Ja, dat denk ik wel. Dat was ook nog wel iets van vroeger. Toen was ik altijd degene die moest aanklampen op die klimmetjes en dat zit dan zo in je hoofd. In de Ronde van Vlaanderen bijvoorbeeld was ik altijd erg bang voor de Oude Kwaremont omdat ik daar heel vaak moest lossen. In plaats van dat ik het idee had dat ik daar het verschil kon maken, reed ik er een beetje met het gevoel omhoog dat ik moest lossen zoals vroeger. Daar heeft m’n ploeg me heel erg mee geholpen, door die mindset te veranderen en het in Luik anders te doen.”

In het interview hebben we het natuurlijk ook over genieten in de Giro Rosa en het WK. Van de off-day tijdens de tijdrit tot focussen op je taak in de wegrit. En natuurlijk over waarom een wegtitel anders is dan een tijdrittitel. Het complete interview met Annemiek van Vleuten staat in ons Jaaroverzicht en die is hier te bestellen.

Laatste nieuws