Column | Mountainbikers zijn wielrenners die niet willen zweten

Fanatieke tennissers noemen padel weleens 'tennis voor talentlozen', omdat padel goedbeschouwd een veredelde vorm van vakantiespelletje beachbal is. Maar goed, ik begon deze column te schrijven omdat ik mountainbikers tegen me in het harnas wil jagen.

Van der Poel en Pieterse zijn de uitzondering

Nu gaat het me misschien net iets te ver, en dat is alleen maar omdat ik Mathieu van der Poel en Puck Pieterse hoog heb zitten, om mountainbiken 'wielrennen voor talentlozen' te noemen. Maar ik snap niet wat er zo leuk is aan op een fiets met zo'n veel te breed stuur door de bossen stuiteren.

Om te kijken op tv vind ik het wel geinig. Niet eens zozeer vanwege het entertainmentgehalte, want het is maar wat vaak zo hard mogelijk achter elkaar aan rijden. Wel vanwege de technische skills die Van der Poel en Pieterse tentoonspreiden. Daar neem ik mijn racefietshelm diep voor af.

Zelf heb ik een gravelbike. Dus ik snap helemaal hoe leuk het is om over onverhard terrein te fietsen. In dat zinnetje is het woord fietsen wel belangrijk. In Nederland is het woord mountainbiken misschien wel het slechtste woord om de activiteit die het zou moeten beschrijven weer te geven.

Mountainbiken in Nederland: slalommen door het bos

Het is natuurlijk al geen Nederlands woord, er zijn geen bergen hier en met fietsen heeft het ook al niet heel veel te maken. In Nederland komt mountainbiken er namelijk vooral op neer dat je op speciaal aangelegde routes over boomwortels, tussen de daarbij behorende bomen door aan het slalommen bent.

Een wedstrijdmountainbiker kan dat nog steeds heel hard doen, en moet zich dus flink uitsloven. Maar voor de gemiddelde toermountainbiker betekent het met een slakkengangetje door het bos tuffen. Door de vele obstakels komt er amper een fysieke inspanning bij kijken.

Conclusie: wielrenners die niet willen zweten

Op m'n gravelbike kom ik geregeld mountainbikers tegen. Vaak zwoeg ik dan op een onverhard zandpad en komen de MTB'ers me rustig pedalerend op het naastgelegen geasfalteerde fietspad tegemoet. Als de mountainbiker eens de kans krijgt zich wel in het zweet te werken, kiest hij voor de gemakkelijke optie dus.

Het brengt mij tot de conclusie dat mountainbikers wielrenners zijn die geen zin hebben zich in het zweet te werken.