:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2FVdmGdAqa6RcauS1762256443.png "Close-up van een wielrenner die in koel, bewolkt herfstweer op een natte weg fietst, met nadruk op de benen in beweging en de donkere racefiets in realistische, natuurlijke kleuren.")
Wanneer je eigen spieren elkaar dwarszitten
Tijdens elke pedaalslag werk je niet alleen, je lichaam doet ook z’n eigen ding. Wielertrainer Andy Turner legt in Cycling Weekly uit: “Wanneer je op de pedalen drukt met je quadriceps, leveren de hamstrings bij lage cadans juist weerstand.” Met andere woorden: bij een trage trapfrequentie duw je én rem je tegelijk.
Dat klinkt als een detail, maar het kan flink wat wattage kosten. Als je spieren elkaar in de weg zitten, gaat een deel van je vermogen verloren aan interne strijd in plaats van snelheid. En dat voel je: je benen verzuren eerder, je hartslag schiet omhoog, maar je snelheid blijft achter.
Waarom te langzaam trappen niet stoer maar dom is
Veel fietsers denken dat trappen met een lage cadans – stoempen dus – sterker maakt. En dat klopt deels: het traint je kracht. Maar volgens Turner betaal je daar een prijs voor. Bij elke trage omwenteling jaag je meer kracht door je knieën, enkels en heupen. Dat kan op termijn leiden tot overbelasting of zelfs blessureleed.
Fysiotherapeut Bryan McCullough vult aan: “Er is geen keihard bewijs dat lage cadans blessures veroorzaakt, maar we zien wel vaker knieklachten bij renners die constant te langzaam trappen.” Kortom: wat begint als spiertraining, kan eindigen als een rit naar de fysio.
De verborgen kracht van een hogere cadans
Het tegenovergestelde werkt juist verrassend goed. Wie leert soepel te trappen aan hogere cadans, verdeelt de kracht beter over het lichaam.
Bij snelle pedaalomwentelingen verdwijnt die interne weerstand tussen spiergroepen en werk je efficiënter. Bovendien activeer je het hart-longstelsel meer, wat ideaal is voor je duurvermogen.
Profs als Filippo Ganna rijden tijdritten rond de 100 RPM, niet omdat het mooi oogt, maar omdat het hen energie bespaart bij hoge vermogens. Dat principe werkt ook bij amateurs: wie soepel draait, spaart spieren en houdt langer tempo.
Zo train je jezelf uit de sabotage
Goed nieuws: je kunt dit ‘interne gevecht’ tussen spieren afleren. Probeer tijdens een rustige rit eens korte blokjes waarin je bewust licht trapt met een hoge cadans, rond de 100 RPM. Het voelt in het begin wiebelig, maar dat is juist het punt: je leert je spieren samenwerken in plaats van tegenwerken.
Binnen trainen kan ook helpen. Op een smarttrainer of Zwift kun je zonder verkeer of bochten gericht oefenen met je cadans. Merk je dat je boven de 90 RPM begint te stuiteren, dan zit je op de grens van je controle – precies waar de winst te halen is.
Je spieren werken liever samen dan tegen elkaar
De moraal: kracht is mooi, maar efficiëntie wint altijd. Wie zijn trapbeweging leert verfijnen, haalt meer snelheid uit hetzelfde vermogen én voorkomt overbelasting. Je benen zijn tenslotte gemaakt om te trappen, niet om ruzie te maken met zichzelf.