Sivakov accepteert dankzij Pogacar dat hij nooit de nieuwe Froome werd: 'Tadej blijft altijd kalm, ik niet'

Zelfreflectie als wapen tegen frustratie

Pavel Sivakov weet precies hoe het voelt om te leven met torenhoge verwachtingen. Ooit gold hij als een van de grootste klimtalenten van zijn generatie, maar bij UAE Team Emirates heeft hij een ander pad gevonden. “Ik heb vrij veel nagedacht over mijn loopbaan,” vertelt de Fransman met Russische roots in een openhartig interview aan Cyclingnews.

“Het is goed dat ernaar gevraagd wordt, en ik ben niet bang om het erover te hebben. Reflecteren en proberen te begrijpen wat er met me is gebeurd, maakt eigenlijk deel uit van mijn reis – het is allemaal onderdeel van mijn loopbaan.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Van wonderkind tot overtraind

Zijn start als prof bij Team Sky leek een sprookje. In 2019 – amper 22 jaar oud – won hij de Tour of the Alps, de Ronde van Polen en werd hij negende in de Giro. “Dat was mijn doorbraakjaar. Daarna had ik twee of drie jaar waarin ik me niet ontwikkelde zoals ik had gehoopt.”

De oorzaak lag deels in zijn eigen karakter. “Ik denk dat het een beetje uit mijn roots komt, de Sovjetstijl: ook al ben je kapot, je traint, je doet je uren, je doet meer. Ik zag Geraint Thomas en Chris Froome steeds meer doen. Ik was die jonge gast en wilde hetzelfde doen. Dan raak je te gestrest, je traint te veel, je dieet te streng en je crasht misschien ook te vaak. Het wordt een vicieuze cirkel.”

Sivakov legde zichzelf te veel druk op. “Ik probeerde te veel te doen. Misschien had ik niet genoeg vertrouwen om naar mezelf te luisteren en volgde ik gewoon het schema van mijn coach.”

Pogacar als spiegel

Zijn overstap naar UAE Team Emirates gaf hem een ander perspectief op topsport – en op zichzelf. Als helper van Tadej Pogacar zag Sivakov van dichtbij hoe de Sloveen met druk omgaat. “Tadej heeft de capaciteit om kalm te blijven en niet echt gestrest te raken over dingen. Zo ben ik niet. Ik raakte gestrest over kleine details en uiteindelijk remde dat me af.”

Het verschil in temperament leerde hem meer dan welke trainingskamp dan ook. “Sommige jongens ontwikkelen zich heel snel. Ze snappen het meteen en voor hen is het makkelijker. Voor mij is het een langere, tragere loopbaan geweest.”

Tijdens de Tour de France van dit jaar werd Sivakov ziek en reed hij onder zijn niveau, maar Pogacars houding hielp hem erdoor. “We hebben een goede band opgebouwd in de Tour en dat hielp me enorm. Ik heb persoonlijk afgezien, maar maakte opnieuw deel uit van het winnende team, dat is altijd bijzonder.”

Van stress naar balans

Waar hij vroeger obsessief bezig was met elk detail, zoekt Sivakov nu vooral evenwicht. “Ik heb geluk, ik heb een goede motor, wat talent, dus ik presteerde altijd wel hier of daar, maar ik was nooit echt constant.”

Ondanks dat evenwicht blijft de 28-jarige renner ambitieus. “Ik wil niet te relaxed worden en in een comfortabele knechtenrol belanden. Ik werk graag voor Tadej en het team als ik verschil kan maken, maar ik wil ook zelf winnen, aanvallen en vechten voor de zege. Dat is waar ik elke dag voor train.”

Nog steeds ambitieus

Ondanks jaren vol ups en downs blijft Sivakov geloven dat zijn beste periode nog moet komen. “Ik boek nog elk jaar vooruitgang, mijn cijfers worden steeds beter. Ik denk eerlijk gezegd dat ik mijn beste jaren tegemoet ga, omdat ik heb geleerd mezelf beter te managen."

Hij glimlacht tot slot: “Ik wilde Froome zijn, maar nu ben ik gewoon mezelf – en dat is misschien wel beter.”