:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2F0znNF9eq7LnjiM1763189796.jpg "Hilaire Van der Schueren kijkt ernstig tijdens een koers met Intermarché-Wanty, de oud-ploegleider ziet zijn voormalige ploeg in zwaar weer.")
De man die van niets een WorldTour-ploeg maakte
Weinig mensen belichamen het ouderwetse wielrennen zoals Hilaire Van der Schueren. Tien jaar lang was hij het gezicht van Intermarché-Wanty, de ploeg die met beperkte middelen meedeed met de groten. Hij haalde sponsoren binnen, reed tactisch op gevoel en hield de boel bij elkaar met boerenverstand.
Maar sinds zijn vertrek in 2023 kijkt hij met lede ogen toe. Zijn voormalige ploeg fuseert noodgedwongen met Lotto, de rekeningen staan in het rood en het vertrouwen is zoek. “Drie miljoen euro schulden. Euro, hè. Ik kan er met mijn verstand niet bij,” zegt hij hoofdschuddend bij Het Nieuwsblad.
‘Ik heb hem gewaarschuwd, maar niemand luisterde’
De 77-jarige Van der Schueren zegt dat hij al langer zag aankomen wat er mis zou gaan. “Ik heb Jean-François Bourlart gewaarschuwd: ze zijn uw geld aan het opdoen. Voel jij dat niet?”
Wat hem vooral stoort, is de verkwisting. “Is het normaal om met honderd man op stage te gaan in december? Dat kan toch niet als je krap bij kas zit? Wij deden het altijd met gezond verstand. Professionaliseer gerust, maar enkel als je het kunt betalen.”
Zijn woorden klinken niet rancuneus, eerder teleurgesteld. “De ploeg was een beetje mijn kind. En dat kind is nu in de problemen geraakt.”
De botsing tussen oud en nieuw wielrennen
Van der Schueren weet dat hij symbool staat voor het ‘oude wielrennen’. Maar in zijn ogen is dat net wat er vandaag ontbreekt. “Bij ons gold: zaaien naar de zak. Tegenwoordig wordt er met geld gesmeten zonder na te denken.”
Hij vertelt hoe hij destijds zelf sponsors binnenhaalde — Collstrop, B&R, later Tormans — om de ploeg overeind te houden. “Ik heb er nooit een cent voor gevraagd. Zelfs mijn eerste jaar deed ik gratis. Ik deed het uit liefde voor de koers.”
Die nuchtere mentaliteit ziet hij nu verdwijnen. “De structuur is weg, de discipline ook. Het is allemaal te vrijblijvend geworden.”
‘Sinds mijn vertrek zijn er twintig mensen vertrokken’
Volgens Van der Schueren is de teloorgang niet enkel financieel. “De sfeer, de samenhang, alles is weg. Meer dan twintig personeelsleden zijn vertrokken sinds ik weg ben. De dokters, de mecaniciens, mensen die het hart van de ploeg vormden. Het is een drama, jong.”
Toch spaart hij één man: CEO Jean-François Bourlart. “Die heeft me altijd correct behandeld. Dankzij hem kon ik mijn vijftigste jaar als ploegleider afmaken. Maar de fouten zijn niet allemaal bij hem te zoeken.”
Van koersauto naar koeienstal
Vandaag leeft Van der Schueren opnieuw op het ritme van zijn boerderij. “Iedereen vraagt me: mis je de koers niet? Neen, helemaal niet,” zegt hij glimlachend. “Alleen het samenzijn ’s avonds in de hotelbar, dat mis ik soms. Maar ik heb zestien koeien, dus stilzitten lukt toch niet.”
Toch blijft de pijn voelbaar. Want wie vijftig jaar in de volgwagen zat, kan niet onverschillig toekijken hoe zijn ploeg in elkaar zakt. “Ik heb de ploeg mee op de kaart gezet. En nu zie ik ze richting afgrond gaan. Dat doet iets met een mens.”
- Cor Vos