Thijs Zonneveld dacht even snel door de tunnel te fietsen, maar belandde in een bizar politieavontuur: ‘Ze probeerden me te rammen’

Een haastige rit op de racefiets loopt uit de hand

Het begon allemaal onschuldig: een ritje op de racefiets, ergens achter Amsterdam Centraal. Thijs Zonneveld was laat, had haast, en besloot een klein stukje ‘illegaal’ te fietsen.

“Ik reed dus op de weg in plaats van het fietspad, wat natuurlijk niet mag,” vertelt hij. Een foutje, erkent hij zonder omwegen: “Volledig terechte boete. Ik had haast, maar dat is geen excuus. Heel dom, daar schaam ik me voor”, zegt hij in z'n podcast In De Waaier tegen Hidde van Warmerdam.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Maar wat volgde, ging volgens Zonneveld alle perken te buiten. Terwijl hij in de tunnel onder het station reed, kwam een grijze auto gevaarlijk dicht bij hem. “Er was een grijze auto die me probeerde te rammen, van de fiets te rijden,” zegt hij. “Die kon ik nog net ontwijken.”

Plotseling politie – maar dan in burger

Zonneveld dacht dat hij te maken had met een agressieve automobilist. Tot hij zag dat er uit het raam een politie-stopbordje kwam. “Die gasten hingen uit het raam en zeiden ‘stop, stop’. Dus ik stopte.”

Wat volgde, was een vreemde conversatie. De twee mannen bleken agenten in burger van de politie Oost-Brabant. “Ze zeiden dat ik vervolgd zou worden voor het vluchten voor de politie,” vertelt Zonneveld verbaasd. “Ik vroeg: wat bedoel je? Ik sta hier nu toch?”

Het bizarre: volgens hem had hij de auto’s helemaal niet als politie kunnen herkennen. Geen uiterlijke kenmerken of sirenes en achteruitkijkspiegels zitten er niet op een racefiets. “Misschien hadden ze wel een tekstwolk opgelaten achter me,” grapt hij later cynisch.

Van chaos naar rechtszaak

Zonneveld betaalde zijn boete, maar tekende bezwaar aan tegen het verwijt dat hij zou zijn gevlucht. Het Openbaar Ministerie liet het voorkomen. “De agenten zeiden in het proces-verbaal dat ze me drie keer tot stoppen hadden gedwongen, met achtervolgingen in de tunnel en weet ik wat allemaal. Gelukkig had ik m’n Strava. Die tunnel is 360 meter lang, en ik was er in 35 seconden door. Dat kán gewoon niet.”

Ook in de rechtszaal bleef hij kalm, maar duidelijk. “Ik wilde het woord liegen niet gebruiken, maar heb dat uiteindelijk wel gedaan,” zegt hij over zijn reactie op de verklaringen van de agenten. De rechter gaf hem gelijk: de verhalen van de politie klopten niet. Zonneveld werd vrijgesproken.

‘Voor hetzelfde geld rijden ze me invalide’

De zaak liet hem niet koud. “Vind je de verhouding een beetje oké dat als je een fietser op de weg ziet rijden, hem probeert te raken? Voor hetzelfde geld rijden ze me daar invalide.” De uitspraak zegt veel over zijn verbazing - en over het risico dat de agenten volgens hem namen.

Het bizarre hoofdstuk eindigde met een vleugje zelfspot, maar ook boosheid. “Foei Thijs,” zegt hij over het feit dat hij er vanwege haast voor koos om door de tunnel te fietsen. “Maar dit had écht niet mogen gebeuren. Het ergste vind ik nog dat agenten liegen in een proces-verbaal. Daar schrok ik wel van.”