Een heroïsche finish op de Champs-Élysées
Het was een natte juli-dag in Parijs toen Van Aert solo over de Champs-Élysées reed. De regen maakte de kasseien glad als ijs, maar dat weerhield hem er niet van om Tadej Pogacar op het laatste klimmetje te lossen. “In de moment zelf hoorde ik bijna niks door de radio, alleen de adrenaline en het gevecht met mezelf,” vertelt Van Aert in een interview met de New York Times.
Terugvechten na zware blessures
De 31-jarige Belg overwon de afgelopen jaren meerdere zware blessures, waaronder een diepe kniewond in de Vuelta 2024 en een carrièrebedreigende blessure in de Tour van 2019. “Elke blessure wordt zwaarder naarmate je ouder wordt, en met een gezin erbij verandert je motivatie ook,” legt hij uit. Dit jaar won Van Aert eindelijk weer eens een grote wedstrijd door in de Giro Isaac del Toro te kloppen in de straten van Siena.
Lessen uit de NBA
Van Aert bezocht recent Los Angeles en sprak met basketballlegende Reggie Miller over sportmanagement en de betrokkenheid van fans. “De NBA heeft een heel ander financieel systeem dan wij. Daar kunnen we nog veel van leren,” zegt Van Aert. Hij hoopt dat de wielerwereld in de VS weer een groter platform krijgt, met koersen die internationale topteams aantrekken en sponsors verleiden in de wielersport te stappen.
Wout van Aert en de ultieme klassiekers: Vlaanderen en Roubaix
Hoewel hij al grote successen behaalde, mist Van Aert nog steeds de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. “Ik voel dat ik die koersen mijn hele carrière al achtervolg,” zegt hij. “Ze zouden echt de kers op de taart zijn. Het zou alles voor me betekenen.” De druk als Belg en de geschiedenis van deze Vlaamse koersen maken de uitdaging extra bijzonder. “In mijn jeugd keek ik naar die wedstrijden en dacht: dat wil ik ook. Nu ben ik dichterbij dan ooit, maar de druk blijft. De afgelopen twee jaar ben ik als topfavoriet van start gegaan en dat is soms moeilijk.”
Teamspirit en persoonlijke overwinningen
Naast individuele overwinningen is Van Aert een cruciale schakel in grote rondes, vaak rijdend voor kopmannen als Jonas Vingegaard of Simon Yates. “Winnen als team geeft een speciaal gevoel, maar er gaat niets boven een eigen overwinning,” vertelt hij. "Ik heb het ook nodig om zo nu en dan voor eigen kans te gaan."
- cor vos