Hoe anders zou 2025 eruitzien als Pogačar door aliens was ontvoerd?

UAE blijft opvallend sterk zonder Pogačar

Je zou denken dat UAE Team Emirates direct een gigantisch gat slaat wanneer Pogačar verdwijnt, maar dat valt mee. Zelfs zonder hun Sloveense kopman zou de ploeg nog steeds bovenaan de UCI-ranking eindigen. Het record van HTC-Columbia uit 2009 wordt niet verbroken, al blijft het overwinningsniveau indrukwekkend hoog.

Hier past meteen een belangrijke kanttekening. Dit hele scenario komt niet van ons, maar uit een speels gedachtenexperiment van de Britse wielerjournalist Ewan Wilson van Cyclist.co.uk. Hij vroeg zich af hoe 2025 eruit zou zien wanneer het grootste talent van zijn generatie plotseling uit het peloton wordt weggehaald - grappend maakt hij er een ontvoering door aliens van, hoewel Pogacar zelf ook vaak genoeg een wieleralien wordt genoemd... Het levert verrassende inzichten op.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Vingegaard verandert in de grote heerser van 2025

Zodra Pogačar uit de puzzel wordt gehaald, schuift één naam onmiddellijk naar voren. Jonas Vingegaard zou in dit alternatieve seizoen de Dauphiné, de Tour en de Vuelta winnen. Het is een seizoen dat qua dominantie lijkt op de gouden jaren van Chris Froome.

Hij pakt extra etappes, extra truien en rijdt richting de club van vijfvoudige Tourwinnaars. In dit denkbeeldige jaar wordt duidelijk hoeveel Pogačar hem 'in de weg zit'. Haal dat weg, en de Deen dendert overal overheen.

Van der Poel schrijft nog meer klassiekerhistorie

Ook Mathieu van der Poel zou profiteren van een Pogi-vrij wielerjaar. In Vlaanderen pakt hij zijn vierde titel, waarmee hij alleen recordhouder wordt. Het verhaal wordt nog straffer in Parijs-Roubaix. Zonder een oppermachtige wereldkampioen in zijn buurt rijdt Van der Poel weg van iedereen en finisht hij minuten voor de rest.

Het is het soort scenario waarbij je je afvraagt hoeveel monumenten er nog bij kunnen wanneer zijn grootste plaaggeest geen rol speelt.

Onley klimt naar het Tourpodium, en dat zegt genoeg

In de Tour de France schuiven andere namen naar voren. De jonge Oscar Onley eindigt in deze alternatieve versie als derde in Parijs. Het toont hoe snel de pikorde verandert wanneer één renner verdwijnt. Jong talent krijgt ineens ruimte, ervaren klassementsmannen komen dichterbij en het volledige wedstrijdverloop schuift op.

Het laat opnieuw zien hoe sterk de koers wordt gevormd door een paar uitzonderlijke renners.

Zonder Pogačar zie je pas hoe extreem bepalend hij is

Het aardige van dit absurde alien-scenario is dat het een serieuze boodschap bevat. Het laat zien hoe breed en diep de impact van Pogačar op het moderne wielrennen is. Haal hem weg, al is het maar in gedachten, en het hele seizoen kantelt. Uitslagen veranderen, legendes verschuiven, carrières krijgen een ander verloop.

En ergens is dat misschien wel de grootste conclusie: als één renner zóveel koersvormende kracht heeft, is hij meer dan een kampioen. Hij is het middelpunt waar de rest omheen draait. Hij is... De Kannibaal?