Hoe Lucinda Brand wereldkampioen werd terwijl thuis alles instortte: 'Ze deed alles alleen'

Lucinda Brand is op dit moment een fenomeen in het veldrijden. Vijftig opeenvolgende podiumplekken, een reeks die bijna ongezien is in de cross. Maar achter die indrukwekkende cijfers schuilt een verhaal dat tot nu toe grotendeels onverteld bleef. Vader Fred Brand legt uit hoe zijn dochter op het hoogste niveau presteerde terwijl thuis alles tegelijk misging.

Van plezierfietser naar prof: 'Ze had een hekel aan trainen'

De huidige Lucinda Brand oogt als een natuurtalent, maar dat beeld klopt niet. “Ze had vroeger een hekel aan trainen,” zegt Fred. “Ze fietste voor het plezier en hoorde niet bij de beteren, dat wist ze zelf ook.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Toch werd ze opgemerkt door de ploeg van Leontien van Moorsel. “Ik heb haar gezegd dat ze het mocht proberen, maar dan moest ze wél serieus worden,” vertelt Fred. “De keuze lag bij haar, en toen ze die maakte, ging het snel.”

De eerste klap: haar moeder raakt deels verlamd

Lang voordat Brand op weg- en veldrijdniveau doorbrak, werd het gezin getroffen door een herseninfarct van haar moeder in 2003. “Mijn vrouw kon niet meer zelfstandig reizen,” zegt Fred. “Dat veranderde veel. Ook voor Lucinda. Ze moest vanaf jongs af aan rekening houden met de situatie thuis.”

Het tweede drama: Fred belandt in 2020 in een revalidatiecentrum

In 2020 sloeg het noodlot opnieuw toe. “Ik kwam in een revalidatiecentrum in Rotterdam terecht,” vertelt Fred - hij kreeg een herseninfarct. “En omdat mijn vrouw niet zelfstandig naar mij kon komen, moest Lucinda alles regelen.”

Het schema dat hij beschrijft is bijna niet voor te stellen. “Ze reed van Rotterdam naar Oud-Beijerland, haalde mijn vrouw op, kwam naar mij, bracht haar weer terug en ging daarna pas trainen. Ze deed alles alleen. Ik snap nog steeds niet waar ze de energie vandaan haalde.”

Mantelzorg én topprestaties: de winter die alles veranderde

Juist in die loodzware periode reed Brand haar sterkste winters. In 2021 werd ze wereldkampioene in Oostende. “De liefde voor de familie gaf haar kracht,” zegt Fred. “Daar ben ik van overtuigd.”

Soms ging het mis op momenten die hij nooit vergeet. “Op het WK in Bogense ging de wissel fout,” vertelt hij. “Ze viel doordat het misging toen ik de fiets aannam. Ze werd nog tweede, maar als vader wil je zoiets niet meemaken.” Toch stond ze er steeds weer, zonder klachten, zonder uitvluchten.

Waarom ze op haar 36ste nog beter lijkt

Waar veel rensters richting hun dertigste aftakelen, lijkt Brand juist sterker te worden. “Een jaar of tien geleden zei ze dat ze niet lang meer wilde koersen,” vertelt Fred. “Nu hoor ik haar daar nooit meer over.”

Zijn verklaring is simpel. “Zij zal nooit opgeven. Dat zit gewoon in haar.”
En misschien verklaart dat meteen waarom vijftig podiumplaatsen op rij haar níet verrassen, maar de rest van de wereld wel.