Dit is waarom Pogačar zijn voorjaar radicaal moet omgooien voor Roubaix en San Remo, zelfs cross als optie erbij

De laatste twee hiaten in zijn prijzenkast

Tadej Pogačar heeft bijna alles gewonnen wat er te winnen valt, maar twee monumenten blijven hem achtervolgen: Milaan-San Remo en Parijs-Roubaix. Volgens de Britse wielerjournalist Shane Stokes is dat precies waar Pogačars honger nu ligt. Hij schrijft bij Velo dat juist deze koersen nog openstaan en dat Pogačar er “volledig op gefocust is om ze af te vinken”. Geen bijzaak dus, maar een missie die om een speciale aanpak vraagt.

Van der Poel als vaste spelbreker

Stokes ziet één man als de grote blokkade: Mathieu van der Poel. Hij noemt hem “veruit het grootste obstakel voor Pogačars droomduo”. Dat klinkt stevig, maar de uitslagen ondersteunen het. In San Remo werd Pogačar drie jaar op rij geneutraliseerd op de Cipressa en Poggio. Hij viel aan, Van der Poel bleef bij hem, en aan de finish stond Pog weer met lege handen.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

In Roubaix ging het bij zijn debuut hetzelfde: Van der Poel kon als enige mee en won solo nadat Pogačar onderuit ging. Op dit type parcoursen met korte klimmetjes (Sanremo), veel positionering en kasseien (Roubaix), kan Pogačar natuurlijk veel minder leunen op zijn klimcapaciteiten

Te weinig koershardheid richting San Remo

Volgens Stokes zit het probleem niet in niveau, maar in voorbereiding. Pogačar komt niet scherp genoeg aan de start van precies die koersen waar hij Van der Poel moet kloppen. De Brit is daar onverbloemd over: “Op 90 procent gaat het gewoon niet lukken.”

Vervolgens legt hij het verschil bloot. Van der Poel bouwt zijn voorjaar op met een crosswinter vol korte, harde inspanningen en veel vroege koersdagen. Stokes wijst erop dat Van der Poel dit jaar zestien keer startte vóór San Remo, inclusief acht dagen cyclocross. Pogačar had tegen die tijd maar acht koersdagen in de benen, vooral in de relatief vlakke UAE Tour. Je kunt trainen wat je wil, maar koershardheid krijg je alleen door te koersen.

Pogačar deed het vroeger anders, en dat werkte

Stokes haalt Pogačars eerdere jaren erbij om te laten zien dat een vroege en drukke opbouw hem juist goed ligt. In 2019 begon hij al in januari en had hij twaalf koersdagen vóór Strade Bianche. In 2020 reed en won hij vroeg in Valencia en pakte hij daarna ook sterk uit in de UAE Tour.

Ook van 2021 tot en met 2023 zat hij rond de dertien tot vijftien koersdagen vóór half maart. Het leverde hem meteen resultaten op én een stevige basis. Pas sinds 2024 is hij vroeg in het seizoen af gaan remmen om grote rondes te bewaken.

De Britse oplossing, Ardennen laten vallen

Daarna komt Stokes met zijn echte advies, en dat is best een bom. Als Pogačar Roubaix en San Remo wil winnen, moet hij iets durven opgeven. Stokes formuleert het scherp: “Als Pogačar echt serieus is over San Remo en Roubaix, waarom zou hij dan dit keer niet gewoon de Ardennen vergeten?”

Zijn plan is simpel maar radicaal: meer koersen in februari en maart, vroeg pieken, en die piek doortrekken tot Roubaix. Stokes zegt het zo: “Piek vroeg, verleg het eindpunt naar Roubaix, niet naar Luik.” Minder kans op nog een Ardennen-triple, maar wél de grootste kans op die twee ontbrekende monumenten.

Cyclocross als onverwachte bonus

Stokes gooit er nog een twist bovenop die je niet elke dag hoort. Hij oppert dat Pogačar zelfs een paar veldritten zou kunnen rijden. Niet omdat hij ineens een winterprogramma moet kopiëren, maar omdat het hem scherper maakt in sturen, glijden en explosieve prikken. Daar heb je in Roubaix stiekem meer aan dan een extra hoogtestage.

Na Roubaix pas afbouwen richting Tour

UAE Emirates zal huiverig zijn om zo te schuiven, want Pogačar wil ook Tour nummer vijf en nog een WK-titel. Zijn agent Alex Carera zei al: "Volgend jaar schrapt hij zeker een paar koersen, want hij heeft te veel gekoerst."

Stokes draait het om: schrap pas na Roubaix, niet ervoor. Eerst volle bak naar San Remo en Roubaix, daarna rust en opnieuw opbouwen richting juli. Zo houd je de Tour haalbaar en zet je tegelijk maximaal druk op die twee monumenten die nog ontbreken.