Monstercols horen niet in een vrouwenkoers: waarom de Finestre in de Giro Women een fout idee is

Een monument op de verkeerde plek

Deze week presenteerde de Giro Women haar parcours voor 2026. Op papier klopt er veel: negen dagen, variatie, genoeg kansen om een rondje te laten leven. En dan, als zogenaamd ultieme scherprechter in de voorlaatste rit: de Colle delle Finestre op weg naar Sestriere. Lang, steil, deels gravel, een klim die bij de mannen symbool staat voor mythe en ontploffingen. De organisatie zet hem neer als hét moment van waarheid.

Alleen: precies omdat de Finestre zo’n monumentale sloopkogel is, hoort hij hier niet als allesbepalend slotakkoord.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Als zelfs de mannen erdoor verstijven

Wie denkt dat dit vooral een discussie over vrouwen is, moet eens kijken wat de Finestre bij de mannen doet. Ook daar heeft de klim keer op keer bewezen hoe doorslaggevend hij is. Zelfs in een ronde van drie weken schuift alles onbewust richting die ene dag: controleren, wachten, overleven tot de Finestre.

Dat was de laatste jaren sowieso al de trend in de Giro, maar met het deels onverharde monster werd dat effect dit jaar opnieuw zichtbaar. De klim was zó beslissend dat hij de koers in de aanloop deels verlamde, omdat velen wisten dat daar het echte verschil zou vallen. Bekijk de verschrikkelijk saaie bergetappe van de dag ervoor nog maar eens terug.

Als één col al zo’n magnetische werking heeft in een Giro van drie weken, wat gebeurt er dan in een vrouwenronde die drie keer zo kort is?

Eén klim die alles opslokt

Laat ik het misverstand gelijk begraven: dit gaat niet over wat vrouwen aankunnen. Het gaat over logica. Een Finestre in een rondje van negen dagen is geen pittige etappe, het is een etappe die de rest van de week naar de achtergrond duwt.

Je voelt nu al het script. Tot de koninginnenrit rijden de klassementsrensters op behoud, want iedereen weet waar de echte scheiding kan vallen. En op zo’n klim gaan de verschillen niet over seconden. Het gaat over minuten. Daarmee wordt alles ervoor automatisch opbouw en alles erna verdediging. Het risico is dat je negen dagen koers reduceert tot één dag die het verhaal opeet. We zagen iets vergelijkbaars in de Tour de France Femmes met de Madeleine: prachtige heroïek, maar ook een klassement dat in één klap werd opengebroken en meteen geschreven was.

Niet dat de Tour de France Femmes ervan geleerd heeft overigens. Komend jaar trekken de vrouwen voor het eerst richting de top van de iconische Mont Ventoux. Dat wordt zonder meer een historische dag vol prachtige beelden, maar het legt de rest van de ronde volledig lam.

We zijn bij de mannen al te ver doorgeschoten

En hier zit de bredere irritatie. Alsof “zwaarder” per definitie “beter” is. Alsof je alleen relevant bent met de monstercols in je parcours. Kijk naar de mannenkoers: daar is al jaren discussie dat grote koersen soms zó zwaar worden gemaakt dat de sterkste renner alles opslokt. De kritiek op de dominantie van Pogacar is niet alleen kritiek op een uitzonderlijke renner, maar óók op routes die zijn suprematie nog verder uitvergroten.

Het zou toch zonde zijn als we bij de vrouwen precies dezelfde fout gaan herhalen, nog vóór die rondes hun eigen evenwicht volledig hebben gevonden?

Laat de vrouwenkoers zichzelf zijn

De vrouwenkoers heeft juist een eigen dynamiek die haar zo aantrekkelijk maakt: korter, intenser, minder gecontroleerd, vaker meerdere scenario’s tegelijk. Daardoor kunnen meer soorten rensters winnen en kan een klassement op verschillende dagen kantelen. Dat is geen tekortkoming die je moet “repareren” met een monstercol. Dat is de identiteit die je moet koesteren.

Zware ritten horen erbij, natuurlijk. Maar niet in een vorm die allesbepalend wordt. Niet met één klim die rensters dwingt om te wachten en kijkers leert om pas op de slotdag in te schakelen. Als je een vrouwenronde wil laten groeien, moet je haar opbouwen rond wat haar sterk maakt: spanning over meerdere etappes, variatie in winnaars, een klassement dat ademt.

De Finestre is een geweldige klim. Alleen niet als de dag die alles moet beslissen in een vrouwenronde van een dikke week. Laten we alsjeblieft niet dezelfde route nemen als bij de mannen, waar “te zwaar” steeds vaker gelijkstaat aan “te voorspelbaar”. De vrouwenkoers verdient een eigen verhaal — niet een kopie met extra ballast.