Koersen met start en finish in 'the Big Apple'

Ik ben uitgenodigd om een reportage te maken over de Gran Premio New York, die vorig jaar nog gewonnen werd door toptalent Tibor del Grosso. Toch heb ik de organisatie weten over te halen mij een rugnummer te verschaffen om ook zelf aan deze fondo deel te nemen. Op Instagram zag ik de promo voorbij komen van het evenement en die beelden waren dermate spectaculair dat ik dolgraag ook zelf deel wil uitmaken van het peloton. En dus rijd ik om 6 uur ’s ochtends door de verlaten straten van New York op weg naar de George Washington Bridge, waar de start van de GFNY plaatsvindt. Ik word vergezeld door ex-prof Jan Bakelants die in 2011 ooit een dag de gele trui droeg. Door een oponthoud van iemand van de Belgische delegatie begint het behoorlijk te krap te worden of we op tijd bij de start zullen zijn. Het maakt me toch enigszins nerveus als ik besef dat ik drie dagen voordien de Atlantische Oceaan overgevlogen ben, puur en alleen om deze Gran Fondo bij te wonen. Te laat bij de start verschijnen is dan toch een jammerlijke zaak... 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Harlem

We zoeven dwars door Central Park en de bekende stadswijk Harlem en komen toch nog op tijd aan op de Bridge voordat die afgesloten wordt. Het zonnetje schijnt inmiddels en met de skyline van Manhattan in de verte als indrukwekkend silhouet op de achtergrond, besef ik me dat dit toch wel een unieke wielerkoers is. 

Ik zeg koers, want wij gewone stervelingen starten tien minuten na het pelotonnetje profrenners op dezelfde George Washington Bridge. Alle amateurs krijgen bij de inschrijving een identiek groen shirtje wat de herkenbaarheid en het prestige van het evenement vergroot. Nadat, zoals bij elke flinke sportwedstrijd in de Verenigde Staten, een zangeres het Amerikaanse volkslied uit volle borst zingt, kunnen we van start gaan. Niets rustig erin komen. Net als in een Nederlandse klassieker schiet het peloton meteen in gang en wordt er volle bak gas gegeven. Ik nestel me eventjes in het wiel van Jan Bakelants, maar het niveauverschil tussen ons beiden is wel zo groot dat ik op het eerste langere klimmetje van het parkoers de rol moet lossen. Niet erg, want nu is er alle tijd om een rustig groepje op te zoeken om van het landschap te genieten.

Vamos!

Nou, niets is minder waar. Ik mag dan wel niet meer in de kop van de koers zitten. Dat wil niet zeggen dat achteropkomende renners waar ik me bij voeg veel rustiger rijden. Ik merk dat deze Gran Fondo voor veel deelnemers een hoogtepunt van het jaar is. Niet voor niks wordt dit evenement het wereldkampioenschap Gran Fondo genoemd. Veel deelnemers gaan tot het uiterste om een zo goed mogelijke tijd neer te zetten. Als je eenmaal in een mooie groep verzeild raakt dan wil je je die plaats, hoe kinderachtig ook, koste wat kost vasthouden. Ik kom in een groep terecht met een van de eerste vrouwen in de koers. Een Colombiaanse die een hele armada van mannen in haar dienst heeft rijden. Als ze het moeilijk krijgt bergop, schiet een van die knechten haar te hulp om haar middels duwen en trekken fatsoenlijk bovenop de heuvel te krijgen. Ze schreeuwt soms paniekerig ‘VAMOS!’ En alle mannen weten hoe laat het is. Het shirtjetrekken van Jan Raas op de Cauberg tijdens het WK 1979 verbleekt bij deze valsspelerij!

Metropool

Ach, wat maakt het uit. Ik maak me ondertussen niet druk om een tijd of prestatie of wat dan ook en geniet van het heerlijke parkoers. Als we New York achter ons laten rijden we noordwaarts langs de Palisades Scenic Byway. Ruige rotsformaties worden afgewisseld met schitterende doorkijkjes naar de enorme Hudson rivier aan je rechterhand. Verrassend snel zijn we de drukte uit vind ik. Vooraf had ik verwacht minstens een uur door de drukte van de metropool te rijden, maar niets is minder waar. Na een kwartier zit je al midden in de natuur en kom je door pittoreske dorpjes met typisch enthousiast Amerikaans publiek. De wegen zijn uitstekend en bochten en obstakels worden goed aangegeven. Ook valt het me op dat de renners een stuk socialer zijn dan in Europa, waar er veel meer een keiharde koers cultuur heerst. Vlakke wegen zul je amper vinden tijdens deze Gran Fondo, de heuvels volgen elkaar in rap tempo op. Er zitten soms serieus steile klimmetjes tussen maar erg lang zijn ze nooit en ik kan me prima handhaven in mijn groep. Zo koersen we in vrij hoog tempo door de Hudson Valley en ook de namen van de heuvels spreken tot de verbeelding: Mott Farm Road, Gate Hill, Cheesecote en Quaker Road.Over een parkoers van 135 kilometer is dit een Gran Fondo die nooit stilvalt of verveeld.

Gentleman

Ook de ravitailleringen zijn uitstekend geregeld. Er is voldoende voorraad voor iedereen, hoewel niemand in mijn groep de tijd neemt om te stoppen om bij te vullen. Na 70 kilometer heb ik mijn beide bidons leeggedronken en begin ik dorst te krijgen. Maar aangezien niemand aanstalten maakt om te stoppen bij een bevoorradingspunt sta ik voor een dilemma: stoppen en de inwendige mens van de broodnodige energie voorzien of op goed geluk doorrijden. Aangezien het tempo van de groep me goed ligt kies ik uiteraard voor de laatste (en onverstandigste) optie. Groot is de opluchting als een paar pientere vrijwilligers bidons aanreiken aan ons voorbijrazende groepje. Ik zie ze van ver staan en haast me naar de kop van de groep. Deze bidons zijn voor mij en voor niemand anders! De Colombiaanse vrouw met WK-ambities kijkt me enigszins verbaasd aan als ik mijn hand net voor de hare steek en de bidon weg gris. Ik weet het: erg gentleman-like is deze actie allerminst.

Oscar Sevilla

In het Harriman State Park draaien we bij het meeste noordelijke puntje terug richting de belangrijkste stad ter wereld: New York. Het is een van die steden die je een keer in je leven gezien moet hebben en voor mij is het de eerste keer in The Big Apple. Organisator Uli Fluhme besloot samen met zijn vrouw Lydia vijftien jaar geleden om het Italiaanse concept van Gran Fondo’s naar Amerika te brengen en het GFNY concept was geboren. Als ik Fluhme een dag voor het evenement spreek komt de deelname van Oscar Sevilla ter sprake. De Spanjaard wordt omringd door deelnemers en fans vanwege zijn geschiedenis in de Tour en Vuelta meer dan 20 jaar geleden. Fluhme is echter sterk anti-doping en vertelt me dat als het aan hem had gelegen hij Sevilla niet had uitgenodigd voor zijn koers, de Gran Premio New York. Maar aangezien de wedstrijd onder UCI-auspiciën wordt verreden heeft Fluhme daar niets over te zeggen. “Je krijgt als mens heus een tweede kans als je doping gebruikt hebt, maar wat mij betreft niet als wielrenner. Ik vind het prima als hij zich inschrijft voor de Gran Fondo, maar als het aan mij ligt mag hij niet meer meedoen aan wedstrijden. Maar dat ligt buiten mijn macht.”

Net als vorig jaar staat het Alpecin-Deceuninck Development Team aan de start met Nederlandse talenten als Guus van den Eijnden en Ryan Kamp. Beide renners houden zich voorin de koers op, maar op het moment suprême doen ze toch niet echt mee voor de zege. De overwinning op de lastige aankomst in Fort Lee gaat naar de Amerikaan Sean Christian die de Colombiaan Brayan Sanchez klopt, jawel een ploegmaat van Oscar Sevilla.

Henry Hudson

Op ruime afstand van deze toppers rijd ik het laatste gedeelte van mijn GFNY NYC. Het groepje Colombianen waar ik me bij begeef heeft een vaste supportersschare bij zich die op diverse punten op het parkoers luidruchtig kenbaar maken. Ook worden zij voorzien van extra water en energiereepjes. Als we de laatste 20 kilometer van de koers aanvatten besef ik me dat we de eerste kilometers in exact de tegengestelde richting rijden. Wederom door de schitterende Palisades met aan de andere kant de machtige Hudson rivier  en de skyline van New York. Even dwalen mijn gedachten weg naar ruim 400 jaar geleden toen de Engelsman Henry Hudson (in Nederlandse dienst) hier in deze baai met zijn enorme schip de Halve Maen de nieuwe wereld binnenvoer en enkel een moeras zag en enkele indianenstammen. Wat een geweldig spannend gevoel moet dat geweest zijn. 

Toch heb ik weinig tijd om me met dat soort romantische dromen bezig te houden, want mijn groepsgenoten willen een zo snel mogelijke tijd neerzetten. Als ik niet gelost wil worden, moet ik me inspannen. In de laatste rechte lijn sprinten ze alsof hun leven ervan afhangt en ik laat lopen. Het is mooi geweest. Een prachtig avontuur!