Tibor Del Grosso over die ene dag in Catalonië: ‘Jongens, wat moet ik nu, ik heb hier helemaal geen benen meer voor’

In onze eindejaarsnummer (hier verkrijgbaar) lees je een uitgebreid interview met Tibor Del Grosso. Hij blikt daarin terug op een mooi 2025, maar kijkt ook vooruit. Hier lees je alvast over die bijzondere rit in de Ronde van Catalonië, waarin hij in de allerlaatste meters werd gepasseerd door Matthew Brennan.

Een WorldTour-finale die hij niet zag aankomen

Het was pas z'n tweede koers op WorldTour-niveau. Twee weken eerder had Tibor Del Grosso nog vooral z'n ogen uitgekeken. In Parijs-Nice was het wennen en zoeken naar vorm na de crosswinter. Maar in de Ronde van Catalonië kreeg hij ineens een hoofdrol die niet in het draaiboek stond. Regen, nerveuze slotkilometers, en een jonge Nederlander die zichzelf verbaasde.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Van werkpaard naar kanshebber in één bocht

Del Grosso stond die etappe helemaal niet aan de start met het idee dat hij voor een uitslag zou rijden. Hij moest twee ploeggenoten (Edward Planckaert en Kaden Groves) afzetten en beschermen richting finale. Tot de koers zichzelf herschreef.

Zoals hij het zelf vertelt, in één lange adem: “Het was die dag eigenlijk m’n taak om Edward (Planckaert, red.) en Kaden (Groves, red.) te helpen. Dat had ik al heel lang gedaan in het stuk langs de kust. Mijn finish lag eigenlijk daar. Maar toen draaide ik als eerste een bocht uit en had ik een gaatje op Edward. Hoorde ik opeens ‘go go go go!’ in de teamradio."

"Toen dacht ik wel even: ‘jongens, wat moet ik nu, ik heb hier helemaal geen benen meer voor’, haha. Achteraf was het zo close en had ik misschien nog wel wat dingetjes anders kunnen doen. En dan was er ook die motor nog. Maar ik was toch vooral tevreden.”

De sprint, de regen en een supertalent naast hem

In de laatste meters kwam Del Grosso net tekort voor de zege. Niet tegen een gevestigde naam, maar tegen een ander toptalent dat in dezelfde finale opdook. De Brit Matthew Brennan passeerde hem vlak voor de streep. Dat deed pijn, maar tegelijk klonk er vooral bewondering.

Del Grosso lachte erna, maar de boodschap was helder: “Daar ga ik, en ook heel veel anderen, in de toekomst nog veel last van hebben, haha. Wat een sterke gast is dat.”

De Ronde van Catalonië leverde zo niet alleen een bijna-zege op, maar ook een eerste echte WorldTour-sprintduel met een directe rivaal voor de komende jaren. Als dit een voorproefje is, dan kan het voorjaar nog leuk worden.

Kleine details die het verschil maakten

Alsof het verhaal nog niet vreemd genoeg was, liep er ook nog iets mis op het beslissende moment. Del Grosso werd in de finale even opgehouden door een tv-motor die voor hem reed. Geen excuus, wel een factor. En precies dat maakt het voor hem zo dubbel: tevreden met de stunt, maar ook met het gevoel dat er meer in zat.

Het is typisch zo’n dag die je als jonge renner nodig hebt. Niet omdat je wint, maar omdat je leert hoe snel alles kan kantelen. Eén bocht, één keer die paar woordjes van de teamradio, en je staat ineens in een sprint waarvoor je niet eens dacht te hoeven sparen.