Wellens over mislukte internationalisering: 'Renners wassen in de zee, dat kan toch niet de bedoeling zijn'

Mislukte internationalisering is geen detail meer

Wellens heeft niets tegen cross op bijzondere plekken, integendeel. Alleen ziet hij dat het idee in de praktijk verkeerd uitpakt. De mislukte internationalisering is voor hem geen theoretische discussie meer, maar iets wat je letterlijk ziet gebeuren.

Als Crossprofessor vat hij in Het Nieuwsblad zijn twijfel samen met begrip én ergernis. "Ik begrijp dat men de cross wil internationaliseren maar om dat dan te doen op een eiland met een moeilijke verbinding…", zegt Wellens over de wereldbeker op Sardinië.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Een eiland als wereldbekerlocatie heeft een prijs

Wat op tv idyllisch lijkt, is voor ploegen een logistieke krachttoer. Wellens wijst op het simpele probleem dat je niet even met één fiets richting start rijdt. Hij schetst dat concreet: "Alleen al het materiaal daar krijgen, is een hele opgave. Hetzelfde met de campers." En dat zijn niet alleen inconveniënten. Reizen naar een eiland betekent extra kosten, extra transport en extra risico’s.

Daarom is het volgens hem ook logisch dat je vooral dezelfde landen terugziet. "Voor grote Belgische ploegen is die verplaatsing nog allemaal te doen, maar voor Tsjechen of Zwitsers is het veel moeilijker. Het is niet zomaar met één fiets daar geraken, hé."

Groei is goed, maar niet als de sport krimpt

Het meest sprekende voorbeeld kwam na afloop. Wellens ziet hoe een leuk plaatje tegelijk blootlegt dat de basis niet op orde is. "Dat Brand zich gaat wassen in de zee levert mooie plaatjes op, maar dat kan toch niet de bedoeling zijn?"

Wellens erkent het idee achter speciale locaties zoals Sardinië. "Ik begrijp de filosofie van Flanders Classics, de organisator van de wereldbeker, volledig: ze willen naar speciale plekken trekken om het veldrijden een speciale dimensie te geven. Maar het mag niet ten koste van de sport zelf gaan."

Wachten op olympische erkenning, of zelf het stuur nemen?

Wellens vocht zelf jarenlang ook voor de internationalisering van het veldrijden. "Er zijn al heel wat dingen geprobeerd. We hebben jaren crossen gehad in Amerika, maar moeten toegeven dat het niet gelukt is."

Zijn blik gaat daarom richting een mogelijke reddingsboei. "Misschien is het wachten op 2030, als het veldrijden eventueel een olympische sport zal worden. Wie weet slaat het dan wel aan."

Maar ook daar zit een addertje onder het gras. Olympische erkenning kan groei brengen, alleen vraagt het misschien een kalender die anders in elkaar steekt. En dan komt de vraag die Wellens zelf hardop stelt: "Gaat de echte crossfan dat wel willen? Het zijn allemaal moeilijke vraagstukken op op te lossen", besluit de Belg.