Davide Formolo rijdt 30.000 kilometer per jaar, maar een kop thee schakelt hem uit

Een kop thee legt een WorldTour-renner lam

Davide Formolo is bepaald geen renner die schrikt van een beetje gevaar. De Italiaan van Movistar jaagt zichzelf jaarlijks 30.000 kilometer over wegen waar vrachtwagens rakelings langs zijn stuur komen. Hij stort zich naar beneden in afdalingen waar elke motorrijder respect voor heeft. En toch is het niet zo’n moment dat hem uitschakelt, maar een thuisincident dat eerder klinkt als een mislukte sketch.

Tijdens een rustig avondje thuis viel er een kop thee op zijn voet. Dat leverde een klein sneetje op, maar precies op de verkeerde plek. De pees in zijn voet was geraakt, waardoor hij zijn grote teen niet meer kon optillen. In plaats van een pleister en een paar dagen bank, werd het een operatie en een revalidatieperiode van minstens zes weken.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Voor een renner die net zijn eerste jaar bij Movistar heeft afgerond en zich opmaakt voor het laatste jaar van zijn contract, komt dat precies op een moment waarop je normaal je basis legt richting het voorjaar.

Formolo: van Valentino Rossi-achtige afdalingen naar een peesoperatie

Het frappante van dit verhaal zit vooral in het contrast dat Formolo zelf zo mooi samenvat. "Je rijdt ongeveer 30.000 kilometer per jaar met vrachtwagens die je sturen rakelings passeren alsof het normaal is, je stort je naar beneden in natte afdalingen als Valentino Rossi in Mugello, en dan valt er op een avond een kop thee op je voet, waardoor je een kleine snee oploopt en je je grote teen niet meer kunt optillen”, zei hij tegen CyclingWeekly.

De snee bleek precies op een plek te zitten waar je dat níét wilt hebben. Een beschadigde pees is geen grapje. De operatie moest direct plaatsvinden en daarna begint een lange periode van voorzichtig herstellen, voordat hij überhaupt mag denken aan intensief trainen. De wattagetests? Even parkeren.

Het laat zien hoe fragiel die wintervoorbereiding eigenlijk is, zelfs bij de meest doorgewinterde renners.

Een lange traditie van bizarre wielerblessures

Als je het zo leest, klinkt Formolo’s pech bijna uniek, maar de wielerwereld heeft een indrukwekkende collectie gekke verhalen. Mark Cavendish raakte eens geblesseerd door een snowboardspel op zijn Nintendo Wii. Niet een sprint tegen Greipel of Kittel, maar een gameconsole...

Luke Rowe maakte het nóg bonter. Hij brak zijn been tijdens wildwaterraften, waarbij hij zijn been optilde maar zijn voet bleef staan en er slap bij hing. Dat is het soort beeld dat je normaal op Discovery Channel ziet, niet bij een klassiekerspecialist.

En dan hebben we Greg LeMond nog, die in 1987 bijna om het leven kwam nadat hij per ongeluk werd beschoten tijdens een jachtpartij. Twee jaar later was hij er weer bij en won hij gewoon de Tour.

Wie denkt dat wielrenners vooral in de koers gevaar lopen, onderschat hoe vaak pech juist thuis toeslaat.

Wat de blessure betekent voor Formolo’s winter

Voor Formolo betekent deze thee/teen-blessure vooral dat hij opnieuw moet beginnen. De timing is niet dramatisch voor zijn seizoensplanning, maar lekker is het niet. Tegen de tijd dat hij weer voluit mag trainen, is een groot deel van de basisperiode voorbij. Movistar zal hem niet kwijt willen in het voorjaar, maar de vraag blijft: hoe snel komt hij weer op niveau?

Het verhaal onderstreept vooral hoe menselijk topatleten zijn. Je kunt je volledig voorbereiden, elke watt optimaliseren, alles finetunen, en toch is het een kop thee die het hele schema overhoop gooit. Voor Formolo voelt het waarschijnlijk nog lang niet als een grap, maar voor iedereen die het leest is het vooral een ongelooflijk verhaal dat blijft hangen.