Column | Ze boden 7 miljoen, toen zag ik het nieuwe INEOS-tenue

Stel dat ik écht goed was

Stel, ik was een flink stuk jonger en een flink stuk getalenteerder op de fiets. Ik reed bergen omhoog alsof het verkeersdrempels waren. Ik produceerde watts alsof ik een magnetron was. M'n dijen hadden heetten Lamborghini (rechts) en Porsche (links).

Ik reed in de beloftencategorie alles en iedereen aan gort. Won de Tour de l'Avenir met een berg voorsprong. Kon op de tijdritfiets in een houding kruipen waarbij Remco Evenepoel een toerist leek.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Dan gaat de telefoon

De telefoon van m'n management zou gaan. INEOS Grenadiers aan de lijn. Ze wilden me 7 miljoen per jaar betalen. Niet gek voor een neo-prof. Ze hadden nog geen 'buitenaardse' onder contract, dus alle kans op het kopmanschap.

Ik zou naar het hoofdkwartier gaan, goedgemutst over deze fraaie deal. Ik veel geld, zij een toprenner waarmee ze eindelijk weer mee zouden doen voor rondewinst. De handtekeningen konden worden gezet!

Eén vraag te veel

Op weg naar het mediamoment om een en ander te bekrachtigen met een handtekening zou ik nog even aan INOES' grote baas David Brailsford vragen - meer uit nieuwsgierigheid - in wat voor tenue ze, en dus ik, komend jaar eigenlijk zouden rijden.

Ik zou een telefoon onder ogen krijgen met daarop de afbeelding van een gekkig shirtje waar vanaf tepelhoogte een bus bleekmiddel overheen lijkt te zijn gegooid. Eronder een witte broek die te vaak is gewassen - en daarmee vaalgrijs is geworden.

Grenzen zijn grenzen

Verbouwereerd zou ik doorlopen naar het zaaltje waar de camera's en fotografen al in de aanslag stonden met hun apparatuur. Eenmaal achter het tafeltje nam ik een flinke teug adem en het contract in beide handen nemen. Onder een 'DIT TENUE TREK IK NOOIT, NOOIT, NOOIT AAN!' zou ik het in duizend stukjes scheuren. Dan maar geen 7 miljoen per jaar. Er zijn grenzen.