Roxane Knetemann over Evenepoel: 'Dit is eigenlijk de man waar elke vrouw mee wil trouwen'

Roxane Knetemann over Evenepoel, dit fragment bleef hangen in 2025

Dit was in 2025 een van de best gelezen verhalen op Wieler Revue, juist omdat Knetemann hardop zegt wat veel kijkers herkennen, maar zelden zo direct benoemen.

In de podcast In het Wiel blikte Knetemann terug op de EK-wegrit. Ze had niet per se genoten van een bloedstollend koersverloop, maar ze had wél iets gezien dat haar bijbleef, en dat had alles te maken met Evenepoels uitstraling op bepaalde momenten in de koers.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Evenepoel als kopman, Knetemann snapt de Belgische keuze

Waar anderen, onder wie Tom Dumoulin, vraagtekens zetten bij de Belgische tactiek, kon Knetemann die aanpak juist goed volgen. In haar ogen straalde Evenepoel op een bepaald moment precies uit wat je van een kopman wil zien: rust, controle, zelfvertrouwen. “Evenepoel oogde op dat moment echt wel heel erg goed.”

Volgens Knetemann was dat zelfvertrouwen ook de basis voor de keuze om de koers zwaar te maken. Niet twijfelen, niet afwachten, gewoon het plan uitvoeren alsof je al weet hoe het afloopt.

'Op zulke momenten is hij op z’n aantrekkelijkst'

En dan maakt Knetemann in de podcast een opvallende draai. Ze kondigt zelf aan dat het misschien wat ‘seksistisch’ klinkt, maar ze zegt het toch, en juist dat maakt het zo’n fragment dat blijft rondzingen.

“Het is misschien een beetje seksistisch wat ik nu ga zeggen. Maar wat ik dan dus grappig vind op dat soort momenten: dan is ie zó zelfverzekerd, dan is Evenepoel eigenlijk op z’n aantrekkelijkst. Sportief gezien, en ook gewoon wel...”

Ze breekt haar zin af, maar de boodschap is helder. Niet omdat het over looks gaat, zegt ze, maar over wat die houding uitstraalt. Knetemann trekt het zelfs breder, alsof het zelfvertrouwen ineens een soort charisma wordt dat losstaat van wielrennen. “Dan denk ik: dit is eigenlijk de man waar elke vrouw mee wil trouwen.”

Daar zet ze meteen een nuance bij: aantrekkelijkheid is persoonlijk en verschilt per mens, maar voor haar werkt dit precies zo. Ze noemt Evenepoel “ontzettend aantrekkelijk”, sportief én daarbuiten.

Van zelfverzekerd naar geïrriteerd, en de magie is weg

Knetemann koppelt haar observatie ook aan wat er in de koers gebeurt. Volgens haar zat die aantrekkingskracht niet in bravoure, maar in het gevoel dat Evenepoel de boel onder controle had. Totdat het kantelde.

“Maar dan komen die pleuris steile stukken op die lange klim... Dan gaat Pogacar aan en is het 30 seconden spannend. Daarna is het klaar.”

En precies daar ziet zij het omslagpunt. De zelfverzekerde houding maakt plaats voor irritatie, en daarmee verdwijnt volgens Knetemann ook meteen datgene wat haar zo aansprak.

“Maar als Evenepoel zelfverzekerd in de rondte rijdt, en heel veel zelfvertrouwen en kracht uitstraalt, dat is een soort aantrekkelijkheid op en top. Op alle vlakken.”

Zelfvertrouwen is ook een koerswapen

Je kunt om Knetemanns uitspraak grinniken, je kunt er wat van vinden, maar inhoudelijk raakt ze wel iets: zelfvertrouwen is in de koers vaak zichtbaar. Niet in cijfers of wattages, maar in lichaamstaal, keuzes, timing, hoe iemand door het peloton beweegt.

En als kijker pik je dat meteen op. Sommige renners ogen alsof ze een plan uitvoeren, anderen alsof ze hopen dat het goedkomt. Knetemann zegt eigenlijk: op die momenten dat Evenepoel ‘boven’ de koers lijkt te staan, wordt hij het interessantst om naar te kijken.