:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F12%2FPYdTvJ9mxTS4hF1766508334.jpg "Tibor Del Grosso viert een zege en steekt zijn tong uit")
Dit was in 2025 een van de best gelezen Del Grosso-verhalen
Dit artikel ging destijds hard, omdat het niet alleen over talent ging, maar over de achterkant van het succes. Geen camperleven, geen comfortabele omkadering, maar lange ritten, geldstress en toch blijven gáán. Nu Del Grosso steeds vaker op het hoogste niveau aanhaakt, leest het alsof je de ‘making of’ van een winnaar in handen hebt.
“Arme sloebers” met een gebutste Touran, en tóch elke keer naar België
Vader Florian Schmidt vertelde in De Volkskrant hoe het gezin in een moeilijke fase belandde toen zijn eigen fietsenzaken failliet gingen. Schuldsanering, rondkomen van ongeveer duizend euro per maand, en toch: blijven investeren in die ene droom. “Elke keer vanuit Eelde naar België rijden kostte 250 euro aan brandstof.”
En soms ging het verder dan alleen besparen: Del Grosso moest volgens zijn vader zelfs prijzengeld inleveren, simpelweg omdat de rekening anders niet rond kwam. Schmidt vergelijkt hun situatie met het ‘glamourbeeld’ dat je soms van crossfamilies ziet.
“In die tijd had je een realityshow over de familie Nys. Dat waren miljonairs, met campers en mooie spullen. Wij waren arme sloebers met onze gebutste Volkswagen Touran. Het heeft Tibor gevormd.”
Die zin blijft hangen omdat hij alles samenvat: het contrast, de frustratie, maar ook de trots. Het verhaal van iemand die leert overleven met weinig en daar juist harder van wordt.
'Hij redt zich met weinig', en dat zie je nu terug
Schmidt zegt dat die jaren Del Grosso niet bitter maakten, maar juist zelfstandig. Niet zeuren, geen drama, gewoon doen wat nodig is. “Hij redt zich met weinig. Ik heb ook nooit een onvertogen woord van hem gehoord.”
Als je hem nu ziet sprinten tegen iemand als Van Aert en er niet van onder de indruk lijkt, past dat precies in dit beeld: iemand die al vroeg leerde dat niets vanzelf komt.
Een lastige, weerbarstige zoon, ook thuis
Tegelijk is dit geen heiligenverhaal. Schmidt is opvallend eerlijk over de karakterkant: Del Grosso kon weerbarstig zijn, en niet alles wat ‘moest’ vond hij logisch.
“Ik had weleens moeite met mijn zoon. Hij kan weerbarstig zijn. Soms moest hij van mij dingen. Hardlopen, een baantje zoeken. Maar dat wilde hij niet.”
Je voelt hier die typische spanning tussen ouder en talent: jij wil structuur, hij wil vrijheid. En ergens klinkt er ook door dat die eigenwijsheid later precies het wapen kan zijn dat je in het veld nodig hebt.
Bij anderen wonen, omdat thuis het niet ging
Het verhaal wordt nog rauwer als Schmidt vertelt dat Del Grosso zelfs een tijd bij een andere familie woonde, omdat het thuis te vaak botste en zijn vader antikraak woonde en hem niet kon opvangen. Het is zo’n detail dat je niet vaak hoort bij een toptalent: niet alleen sportief vechten, maar ook gewoon een plek vinden om te kunnen leven.
Waarom Visma hem niet nam, en waarom dat misschien precies bij hem past
Del Grosso had in de wielerwereld al vroeg de naam ‘moeilijk’ te zijn. Bondscoach Gerben de Knegt probeerde Team Visma | Lease a Bike naar verluidt nog te overtuigen. Maar het werd nooit concreet.
Zijn vader denkt te weten waarom: hij was geen ‘ideale schoonzoon’. “Misschien zagen ze in Tibor niet de ideale schoonzoon. Een jaknikker is hij niet.”
En dat sluit aan bij het beeld dat steeds vaker opduikt nu hij grote namen klopt: Del Grosso is geen project dat je polijst tot modelprof. Hij lijkt eerder iemand die je ruimte moet geven, omdat dat ‘spelen’ in het veld een onderdeel van zijn motor is.
'Dan snijd je de ziel uit Tibor'
Ook interessant: er lag volgens de vader een optie om bij DSM te tekenen, maar daar wilden ze hem vooral richting de weg duwen. Dat voelde voor het gezin als een verkeerde afslag.
“We hadden een contract kunnen tekenen bij DSM, maar daar wilden ze van hem een wegrenner maken. Dan snijd je de ziel uit Tibor. In het veldrijden is hij groot geworden. Dat spelen heeft hij echt nodig.”
En dat zinnetje resoneert nu extra, omdat Del Grosso juist laat zien dat hij in het veld óók bij de profs kan winnen. Niet als bijbaan, maar als serieuze power.
- Cor Vos