Filippo Baroncini (UAE) ontsnapte eerst aan de dood en vervolgens aan blindheid: 'Een wonder dat ik nog leef'

'De foto's durf ik nog altijd niet te bekijken'

Hoe anders kan je status als wielrenner zijn binnen een split second? Dit jaar maakte Filippo Baroncini dat mee. De Italiaan van UAE Team Emirates-XRG zegevierde in de Baloise Belgium Tour, maar een paar maanden later moest hij ineens een heel ander gevecht aangaan: een gevecht met de dood. Baroncini overleefde een horrorval in de Ronde van Polen.

Langzaamaan kijkt hij weer vooruit, zo vertelde hij op de persdag tegen Sporza. Maar toch, er is een Baroncini van voor en een Baroncini van na de val. "Ik had een gebroken kaak, een kapotte neus en raakte net niet blind. De foto's van net na mijn val durf ik nog altijd niet te bekijken."

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Baroncini knalde tegen een muur

Baroncini knalde bij zijn val tegen een muur. Hij heeft nog al zijn herinneringen: er lag veel grind in de afdaling, hij verloor de controle over zijn fiets en viel op de slechts mogelijke plek. Michal Kwiatkowski lag er ook bij en riep meteen hulp in. Baroncini is de Pool en de teamarts van INEOS Grenadiers eeuwig dankbaar, maar tegelijkertijd blijft er iets knagen.

"Ik lag 45 minuten in een stilstaande ambulance", vertelt hij. "Onbegrijpelijk als je weet in welke toestand ik verkeerde. Het was uiteindelijk diezelfde ploegarts van INEOS Grenadiers die de ambulanciers vroeg om voort te maken en me naar het ziekenhuis te brengen."

'Wonder dat ik nog leef'

Vooral de breuken in zijn gezicht deden het ergste vrezen. Baroncini werd dan ook in coma gebracht. "Mijn vader en broer zijn toen afgereisd naar Polen om me dagenlang te zien slapen in een ziekenhuisbed. Achteraf hoorde ik hoe zwaar ze het hadden in die periode. Als ik mijn vader voor mijn coma had kunnen zeggen dat ik oké was, had ik dat gedaan. Maar ik was niet in die mogelijkheid."

Nadat Baroncini overgevlogen werd naar Italië lag hij liefst elf uur op de operatietafel. "Toen ik na twee weken ontwaakte, besefte ik dat het nog een wonder was dat ik leefde en dat ik nog kon zien. Doordat ik een koersbril op had, brak mijn neus. Maar diezelfde bril heeft wel mijn ogen gered. Het scheelde maar enkele millimeters of ik was blind."