Gestopte Italiaan luidt noodklok: 'Renners praten niet meer met elkaar, ze kijken alleen nog Netflix en social media'

De stille killer van de teamgeest

Na een carrière van 16 jaar is Davide Cimolai gestopt met wielrennen, maar hij is allesbehalve stil. De Italiaan, die voor ploegen als Movistar en Groupama-FDJ reed, luidt de noodklok over een probleem dat volgens hem de sport van binnenuit uitholt: de totale afwezigheid van sociale interactie. “Wat renners kapotmaakt, is dat je geen plezier meer hebt,” stelt hij in een interview met SpazioCiclismo. De oorzaak? Sociale media en de eindeloze stroom aan series.

Volgens Cimolai is de teamspirit, ooit de ruggengraat van het peloton, volledig verdampt. De avonden in het hotel, vroeger gevuld met gesprekken en grappen, zijn veranderd in een verzameling individuen die zich opsluiten. “Je sluit je op in je kamer om Netflix te kijken en op social media te zitten. Dat is een slechte zaak, die de renner erg beïnvloedt.”

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De trieste stilte aan de eettafel

Het pijnlijkste voorbeeld van deze sociale erosie vindt volgens Cimolai plaats aan de eettafel, een plek die traditioneel juist bedoeld is voor verbinding. Hij beschrijft een ongemakkelijke en trieste sfeer waarbij renners zwijgend op hun scherm turen in plaats van met elkaar te praten. Het is een beeld dat steeds normaler wordt, maar funest is voor de moraal.

“Het is heel triest,” benadrukt hij. Als een van de meer ervaren renners in zijn laatste jaren, voelde hij zich geroepen om tegen de stroom in te zwemmen. “Ik dwong mezelf om niet op mijn telefoon te zitten en probeerde een gesprek te starten met wat vragen. Maar dat kwam bijna altijd alleen van mij.”

Het contrast: ‘Nooit een lead-out zoals jij gehad’

Hoe anders was het vroeger? Cimolai haalt een ontroerende herinnering aan die het schrijnende contrast perfect illustreert. In 2021 reed hij als lead-out voor sprintlegende André Greipel. Na een verloren sprint ontving hij ’s avonds geen stilte, maar een persoonlijk bericht van de Duitse kampioen. Een bericht dat hij tot op de dag van vandaag heeft bewaard.

“In mijn carrière heb ik veel treinen gehad, maar ik heb nog nooit een lead-out gehad zoals die van jou,” schreef Greipel. Het is dit soort wederzijds respect en persoonlijke erkenning dat Cimolai nu zo mist.

Een recept voor mentale uitputting

De combinatie van torenhoge fysieke druk en sociale isolatie vormt volgens de Italiaan een giftige cocktail. Renners moeten vanaf de eerste koers van het jaar in topvorm zijn, wat de mentale last enorm verzwaart. Zonder de steun en de saamhorigheid van een hecht team wordt die druk voor velen onhoudbaar.

Het plezier verdwijnt en de sport wordt een eenzame opgave in plaats van een gedeelde passie. Misschien is dat wel de echte noodklok die Cimolai luidt: het wielrennen verliest zijn ziel aan de stilte.