Thijs Zonneveld smult van cruciaal detail bij Tibor Del Grosso op NK: ‘Dat vind ik zó lekker’

De ketting-kwestie: koelbloedigheid onder druk

De meeste wielerliefhebbers zagen Tibor del Grosso soeverein naar de Nederlandse titel in het veld rijden. Thijs Zonneveld noemde in zijn podcast In de Waaier echter een heel ander, veelzeggender moment. Een moment dat de wedstrijd had kunnen maken of breken, en dat volgens hem de ware aard van Del Grosso als renner blootlegde. "Ik heb echt genoten van Van der Haar en Ronhaar", begint hij. "Maar ook van hoe koeltjes Del Grosso blijft, ook wanneer hij valt."

De kern van zijn fascinatie lag bij een bijna onopgemerkt voorval. "Del Grosso sprong van de fiets af, over de balken, en toen hij weer opsprong, kreeg zijn pedaal net een tikkie, waardoor die ketting eraf viel", illustreert Zonneveld. Voor menig renner het begin van een stressvolle situatie, maar niet voor Del Grosso.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Wat er vervolgens gebeurde, was een staaltje pure klasse en koelbloedigheid. Terwijl hij alweer op de fiets zat en ingeklikt was, merkte hij dat er geen spanning op de ketting stond. Zonder paniek, en vooral zonder af te stappen, loste hij het probleem op. "Hij legde zijn ketting erop, al fietsend!", roept Zonneveld vol bewondering. "Dat vind ik zó lekker."

Meer dan een truc: het teken van een kampioen

Deze actie is meer dan een handigheidje, benadrukt Zonneveld. Het is het soort instinctieve handeling dat het verschil maakt tussen een goede renner en een potentiële topper. "Het ziet er heel makkelijk uit, maar dat is niet zo makkelijk, zeker als het koud is."

De efficiëntie waarmee Del Grosso het probleem oploste, was cruciaal. "Dit was zo soepeltjes en zo snel. Hij verloor een paar seconden en dat was het ook." Het alternatief had desastreus kunnen zijn. Als hij had moeten stoppen, van de fiets had gemoeten of zijn ketting had vastgetrapt, was zijn race mogelijk voorbij geweest. "Dan verlies je misschien op zo'n manier het NK."

Dit is wat Zonneveld omschrijft als ‘ruimte op je harde schijf’. Het is het vermogen om onder maximale druk een technische oplossing te vinden zonder de focus te verliezen. Een aangeboren talent dat niet te trainen valt.

Een ‘Van der Poeliaanse’ X-factor

De ultieme vergelijking kon dan ook niet uitblijven. Zonneveld ziet in deze actie een parallel met de onnavolgbare Mathieu van der Poel. Het zijn die momenten waarop instinct en techniek samensmelten tot iets wat bijna magisch lijkt.

"Dit is de X-factor. Dit is Van der Poeliaans", stelt hij. Hij verwijst naar de schijnbaar achteloze manier waarop Van der Poel obstakels ontwijkt of zichzelf met regelmaat redt van een zekere valpartij. "Dit zijn dingetjes... dit heb je of dit heb je niet." Zonneveld is er dan ook van overtuigd dat dit een voorbode is van wat komen gaat. "Dat zie je bij hem terug en dat ga je komende jaren nog veel meer terugzien."