Vergeet de vampiers: is het land van Dracula stiekem het nieuwe Toscane voor gravelbikers?

In de stripboeken zou Kapitein Haddock waarschijnlijk ‘Duizend bommen en granaten!’ hebben gebruld bij het zien van de Roemeense wegen. Nick Schuermans van reisorganisatie PlugPlug Travel zag er echter de lol wel van in.

Met een vette knipoog naar Kuifje doopte hij hun nieuwste gravelreis ‘Duizend bomen en Karpaten’. Een titel die blijft hangen, maar ook precies de lading dekt. Terwijl drommen toeristen in de rij staan voor een glimp van het commerciële kasteel van Dracula, ontdekten Nick en fotograaf Pieter Stockmans een achterland dat schreeuwt om een gravelbike.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Champagnegravel of Cava?

Wanneer je aan Transsylvanië denkt, zie je waarschijnlijk mistige bossen en grauwe luchten voor je. Dat is precies het hokje waar je uit moet breken. Tijdens hun verkenningstocht lieten Nick en Pieter het toeristische circus rondom Bran bewust links liggen. De echte magie vind je namelijk niet in een souvenirwinkel met vampiertanden, maar op de onverharde paden die door de bergen slingeren.

De mannen werden getrakteerd op wat ze zelf omschreven als een eindeloze ‘gravelslang’. De discussie onderweg ging niet over bloedzuigers, maar of de kwaliteit van de ondergrond de eretitel ‘champagnegravel’ of toch eerder ‘cavagravel’ verdiende. Het landschap bleek een aaneenschakeling van verrassingen. Waar je het ene moment door lommerrijke bossen fietst, sta je even later oog in oog met het imposante Bucegigebergte.

Mooier dan het Italiaanse origineel

Denk niet dat gravelen in Roemenië een rustig ritje door het park is. De tocht is een serieuze beproeving voor mens en materiaal. Ze kregen te maken met hittegolven waarbij de overheid adviseerde om zware inspanningen te vermijden – advies dat lastig op te volgen is als je de Karpaten over moet.

Toch weegt dat afzien niet op tegen de beloning. Pieter Stockmans, die doorgaans zonder regenjas en met minimale bepakking reist, was euforisch. Hij durfde zelfs de stelling aan dat het landschap mooier is dan het heilige Toscane. “Is dit dan de mooiste gravelweg ter wereld?” vroeg hij zich hardop af. Dat zegt genoeg over de potentie van dit gebied. Het is ruig, onvoorspelbaar en juist daardoor zo aantrekkelijk voor de fietser die wel klaar is met de gebaande paden rondom Girona.

Wes Anderson in het Oostblok

Naast de natuur is het vooral de cultuurshock die deze regio zo fascinerend maakt. Het ene moment nip je aan een perfecte flat white in een hippe koffiebar in Sighisoara, het volgende moment deel je de weg met paard en wagen en ontwijk je een straathond. Het contrast tussen arm en rijk is groot, maar de gastvrijheid en de scènes die je tegenkomt zijn onbetaalbaar.

Nick beschrijft een aankomst in Lotru waar een petieterige stationschef met een enorme kepie een gigantische dieseltrein begroet. Het zijn dit soort momenten die rechtstreeks uit een film van Wes Anderson lijken te komen. Het geeft je reis een extra dimensie die je op de Stelvio of de Alpe d’Huez simpelweg niet gaat vinden.

Tijd om je horizon te verbreden

Als je deze zomer echt iets anders wilt, is het tijd om die fiets in een koffer te stoppen en naar het oosten te vliegen (dat kan geheel verzorgd met PlugPlug en Schuermans).

De combinatie van fysieke uitdaging, waanzinnige natuur en een vleugje cultuur maakt de Karpaten tot een droombestemming. Laat de clichés over vampiers lekker voor de dagjesmensen. Jij weet inmiddels wel beter: in Transsylvanië moet je zijn voor de ‘Duizend bomen’, de eindeloze gravelwegen en de ultieme vrijheid.