Dit is waarom Adrie de fiets van de 10-jarige Mathieu van der Poel moest afpakken

Dat Mathieu van der Poel een fenomeen is, hoeven we niemand meer uit te leggen. We kijken tegenwoordig nauwelijks meer op van zijn solo’s, zijn explosiviteit en het gemak waarmee hij monumenten naar zijn hand zet.

Toch is het soms heerlijk om even terug te kijken naar waar die onstuitbare drang vandaan komt. Een recente tweet van de Vlaamse sportjournalist Jonas Creteur geeft ons een kostbaar inkijkje in de jeugdjaren van de huidige wereldkampioen. En wat blijkt? De kleine Mathieu was toen al nauwelijks in toom te houden.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Tienjarige Mathieu bedwong de Alpe d’Huez

Op de foto die Creteur deelt, zien we een piepjonge Mathieu van der Poel. Hij is tien jaar oud, draagt een iets te groot wielershirt en kijkt met een blik die we nu nog steeds herkennen: bloedserieus en gefocust. De setting is niet zomaar een polderweggetje in Brabant, maar de mythische Alpe d’Huez.

Tijdens een gezinsvakantie in de Alpen besloot de tienjarige knul dat hij de Nederlandse berg wel even zou beklimmen. En niet zomaar een stukje om het te proberen; hij reed helemaal naar de top. Voor de meeste kinderen van die leeftijd is dat een prestatie waar ze de rest van de week van moeten bijkomen. Zwembadje, ijsje, beentjes omhoog. Maar niet voor een Van der Poel.

Vader Adrie greep in: fiets geconfisqueerd

Het mooiste deel van de anekdote zit hem in wat er de volgende ochtend gebeurde. De meeste ouders moeten hun kinderen achter de spelcomputer vandaan sleuren om iets actiefs te gaan doen, maar in huize Van der Poel waren de rollen omgedraaid. De dag na zijn succesvolle beklimming stond de kleine ‘Matje’ namelijk alweer te trappelen. Hij wilde de Alpe d’Huez gewoon nog een keer oprijden.

Dat ging vader Adrie van der Poel echter iets te ver. Hij zag de bui al hangen bij zijn ‘rusteloze’ zoon en besloot in te grijpen op de enige manier die effectief was: hij pakte de fiets van Mathieu af. Zoals Creteur het mooi omschrijft: “It would have been too much for the restless young boy.” Het tekent de rol die Adrie altijd heeft gespeeld: niet de pusherige ouder die langs de lijn staat te schreeuwen, maar de rem die ervoor zorgde dat zijn zoon zichzelf niet voorbijreed.

De blik verraadt het natuurtalent

Wie goed naar de foto kijkt, ziet niet alleen een jongetje op een fiets. Je ziet de houding van een renner. De Spaanse tekst bij de originele tweet vat het goed samen: “A ese chaval se le ven maneras, hazme caso.” Vrij vertaald: aan deze jongen zie je de manieren en de stijl al, geloof me maar.

Het is die typische, ietwat getergde blik die hij ook nu nog heeft als hij in de beugels hangt tijdens de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix. Het was toen al geen spelen meer, het was koers.

Dat Adrie hem af en toe tegen zichzelf in bescherming moest nemen, is achteraf gezien misschien wel de redding geweest van zijn carrière. Want als het aan Mathieu zelf had gelegen, was hij waarschijnlijk diezelfde dag nog drie keer die berg opgevlogen.