Fisher-Black reed met Pogačar, Vingegaard, Evenepoel én Roglic: ‘Ze hebben de buitengewone eigenschap om normale jongens te blijven'

Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard, Remco Evenepoel en Primož Roglič. We zien ze als ongenaakbare kampioenen, maar hoe zijn ze écht als de camera’s verdwijnen? Finn Fisher-Black zat naast ze in de bus, traint met ze en vocht tegen ze. De Nieuw-Zeelander van Red Bull-BORA-hansgrohe onthult de verrassende eigenschap die deze vier fenomenen met elkaar gemeen hebben.

De buitengewone kracht van normaliteit

Je zou bijna vergeten dat achter elke kampioen een mens schuilt. Fisher-Black heeft een uniek perspectief. Hij reed in de belofteploeg van Jumbo-Visma met Vingegaard, bij UAE Team Emirates naast Pogačar en is nu teamgenoot van Roglič en Evenepoel. Volgens hem zit hun geheim niet in een of andere onmenselijke trainingsethiek, maar juist in hun vermogen om mens te blijven.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

“Wat ze alle drie gemeen hebben, is dat ze met enorme druk worden geconfronteerd,” vertelt hij aan het Sloveense Siol. “Ondanks dat de verwachtingen gigantisch zijn, slagen ze erin om volkomen normale jongens te blijven. Ontspannen, toegankelijk, en ze bouwen zonder problemen relaties op binnen het team. Ik zie dat als een buitengewone eigenschap en ik ben niet zeker of ik die zelf zou hebben als ik op hun niveau was.”

Energiebom versus rustige leider: Pogačar en Roglič

Hoewel ze die ‘normale’ kern delen, zijn er natuurlijk verschillen. Fisher-Black beschrijft Pogačar als een brok energie in vergelijking met Roglič. “Tadej is wat jonger, heeft enorm veel energie, en praat graag met renners in het peloton,” legt de 24-jarige Nieuw-Zeelander uit.

Over zijn nieuwe kopman Roglič is hij eveneens positief, al schetst hij een iets ander beeld. “Primož is ook erg open en heeft een uitstekende relatie met zijn teamgenoten.” Hoewel hij nog niet met Roglič heeft gekoerst, kijkt hij ernaar uit. De rust en focus van Roglič, gecombineerd met zijn openheid binnen het team, vormen een ander soort leiderschap dan de jeugdige uitbundigheid van Pogačar.

Een zware leerschool van Nieuw-Zeeland naar Europa

De unieke positie van Fisher-Black is hem niet komen aanwaaien. Op zijn achttiende liet hij alles achter in Nieuw-Zeeland voor zijn Europese droom, een stap die hem zwaar viel. “Plotseling was ik 20.000 kilometer van huis, in een land waar ik niemand kende en de taal niet sprak. Het begin was echt zwaar,” geeft hij toe.

Zijn tijd bij de opleidingsploeg van Jumbo-Visma en daarna bij UAE waren een cruciale leerschool. Hij ontwikkelde zich van een talentvolle baanrenner tot een veelzijdige wegrenner die op het hoogste niveau meekan. “Als je een droom hebt en weet waarom je het doet, wordt alles makkelijker. Daarom ben ik hier nog steeds en ben ik dankbaar dat ik vandaag de dag zo’n leven kan leiden.”

Op z'n best onder extreme omstandigheden

Fisher-Black ontdekt steeds meer zijn eigen specialiteit. Hij is geen pure klimmer, maar een renner voor het zware werk onder specifieke omstandigheden. “Ik heb ontdekt waar ik het succesvolst kan zijn. In koersen zoals de Tour Down Under of de UAE Tour, en dan met name in bepaalde etappes.”

En hij heeft een geheim wapen: hitte. “Ja, ik heb geen problemen met de hitte. Enkele van mijn beste resultaten heb ik juist in extreme omstandigheden behaald.” Met die kennis en een programma dat steeds beter op zijn kwaliteiten wordt afgestemd, is de kans groot dat we Finn Fisher-Black niet alleen meer zien als de man die de goden kent, maar als een renner die zelf voor de overwinningen gaat. Misschien zelfs in de Vuelta, aan de zijde van Roglič. "Dat zou super zijn," besluit hij.