Onrust bij fietsmerk van Mathieu van der Poel: Canyon schrapt honderden banen, ook in Amsterdam

De harde klap na de gouden jaren

Canyon, het fietsenmerk dat onlosmakelijk verbonden is met Mathieu van der Poel, heeft deze week aangekondigd maar liefst 320 banen te schrappen. De ontslagen vallen op de hoofdkantoren in Koblenz en, pijnlijk genoeg voor de Nederlandse werknemers, ook in Amsterdam. Het nieuws slaat in als een bom, juist omdat het merk de afgelopen jaren een enorme groei doormaakte, mede dankzij de fietshype tijdens de coronapandemie.

Het bedrijf geeft zelf aan dat de markt fundamenteel is veranderd. De explosieve vraag is getemperd en de economische vooruitzichten zijn somber. Volgens Canyon is het nu tijd om de organisatie aan te passen “om langetermijninnovatie en concurrentievermogen te waarborgen.” Simpel gezegd: de riem moet strakker worden aangetrokken na de vette jaren.

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

Oprichter Roman Arnold: ‘We zijn een beetje bureaucratisch geworden’

Het opmerkelijke aan dit verhaal is de terugkeer van oprichter Roman Arnold. In een interview met de Financial Times was hij ongemeen hard over zijn eigen bedrijf. Hij stelde dat Canyon deels zijn richting was verloren. De pijnlijkste quote? “Hier en daar zijn interne silo's ontwikkeld, en we zijn een beetje bureaucratisch geworden.”

Het is een zeldzaam eerlijke bekentenis die een beeld schetst van een succesvol bedrijf dat ten onder dreigt te gaan aan zijn eigen logheid. Arnold is terug aan het roer om de boel op te schudden en wat hij noemt het ‘Canyon DNA’ aan te scherpen. Hij wil de complexiteit verminderen en de processen versimpelen. Dat klinkt als een manager die de vergadercultuur zat is en weer fietsen wil bouwen.

De pijnlijke paradox van een wereldkampioen

Het contrast kan bijna niet groter. Aan de ene kant de onoverwinnelijke Van der Poel, een toonbeeld van pure winnaarsmentaliteit die op zijn Canyon de meest prestigieuze wedstrijden domineert. Aan de andere kant het bedrijf áchter die fiets, dat intern worstelt en toegeeft de weg kwijt te zijn. Het roept de vraag op hoe de sponsor van de meest instinctieve renner ter wereld zelf zo’n logge machine kon worden.

De ontslagen voelen daardoor extra wrang. Arnold benadrukt in het persbericht dat het “bijzonder pijnlijk is dat we afscheid moeten nemen van gewaardeerde collega's.” Voor de medewerkers in Amsterdam die hun baan verliezen, is dat een schrale troost. Het toont de keiharde realiteit van de fietsindustrie: zelfs als je de fiets van een wereldkampioen levert, ben je niet immuun voor een crisis.