Ik weet het: als sportjournalist mag je natuurlijk geen fan zijn van een sporter. Toen Jack van Gelder ooit na een wedstrijd van het Nederlands Elftal Wesley Sneijder op schoot nam, keek ik hoofdschuddend naar de tv. Karl Vannieuwkerke die commentaar geeft bij eender welke prestatie van een Belg op twee wielen: ik kan er amper naar luisteren.
Puckie
Toch zondig ik zelf ook. Ik ben een Puckie. Dat is een term die ik in een eerdere column in het leven riep om mijn fanschap van Puck Pieterse te duiden. Ik hou van haar manier van sportbeleving, haar manier van koersen. Precies wat het (vrouwen)wielrennen nodig heeft.
Je zou dus denken dat ik in rouwstemming was toen ik hoorde - door omstandigheden kon ik gisteren niet live kijken - dat ze op het WK in Hulst op een soort Te Land, Ter Zee en in De Lucht-achtige manier head first van een helling afdenderde en haar kansen op een regenboogtrui in rook opgingen.
De enige die recht had op de wereldtitel
Dat viel mee. Sterker nog, ik merkte dat ik helemaal prima vond. Ze was geloof ik toch al niet per se de sterkste in koers en ze merkte na afloop zelf ook al op dat er dit seizoen eigenlijk maar één iemand recht had op de wereldtitel: Lucinda Brand.
Na Oostende 2021 pakte ze zaterdag haar tweede wereldtitel in het veldrijden. Na de opkomst van jonkies Pieterse, Van Empel en Van Anrooij had ik dat niet meer verwacht. Ik denk zij zelf, als ze stiekem heel diep in haar crosshart keek, ook niet.
Brand is taaiste
Maar Brand is een taaie. De taaiste. Om die technische jonkies, die bijkans op de crossfiets waren opgegroeid, tegenstand te bieden werkte ze als een monnik aan haar eigen techniek. Dat is moeilijk. Vergelijk het met een 65-plusser die nog alle ins en outs van TikTok tot zich moet nemen. Alle tieners lachen om hoe hun opa en opa met hun mobiele telefoon omgaan.
'Oma'
Maar 'Oma' Brand flikte het. Pieterse dook deze winter wel vaker over de kop, Brand was amper op een foutje te betrappen. En dat in een seizoen waarin ze ook privé van alles te verduren kreeg.
Haar moeder overleed. Haar moeder, voor wie ze al een paar jaar mantelzorger was naast haar profcarrière in het veld en op de weg. Ook haar vader Fred kampt met gezondheidsproblemen. Ook voor hem zorgt ze.
Superwoman
Lucinda Brand kwam relatief ingetogen over de streep in Hulst, en ook op het podium maakte ze er geen enorme show van. Handen in de lucht, high fives met het publiek. 'Gewone' blijdschap.
Tom Pidcock kwam toen hij in 2022 wereldkampioen veldrijden werd in Superman-pose op het zadel van z'n fiets over de streep. Als er iemand ooit zo over de streep had moeten komen, dan was het Lucinda Brand gisteren. Lucinda Brand is een Superwoman.
- Cor Vos