Column | Mathieu van der Poel: waarom er een crossparcours in het Rijksmuseum moet worden aangelegd

Ik weet het, ik weet het. Met hem erbij is kijken naar een cross ongeveer even spannend als een aflevering van Rail Away, het tv-programma waarin een gedragen voice-over op bejaardentempo een rustig door het landschap tsjoekende trein vocaal begeleidt. 

Toch kijk ik naar beide. Naar Rail Away omdat het rustgevend is. Naar een cross met Mathieu van der Poel omdat het kunst is. Sinds ik de cross op die manier benader, merk ik dat me dat ook weer rust geeft - ik hoef nu niet meer na iedere cross een aflevering van Rail Away te bekijken. 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De Rembrandt van de modder

Eerst bleef ik weleens onbevredigd achter als Van der Poel weer eens fluitend wegreed bij 'de concurrentie' en zelfs na twee lekke banden met een comfortabele voorsprong over de streep kwam.

Met weemoed dacht ik terug aan die laatste winter - was het 2021? - waarin hij en Wout van Aert elkaar in de kerstperiode elke dag een uur lang naar de vaantjes reden. Soms deed Pidcock ook nog mee. De cross van Diegem had die winter meer weg van een potje Mario Kart dan van veldrijden. 

Die tijd krijgen we niet meer terug. Maar doordat ik nu op een andere manier naar MVDP kijk, haal ik er toch voldoening uit. Als kunst dus. Rembrandt is de meester van licht en donker. Van Gogh meester van de kleur. Mathieu meester van de modder. 

Een nieuw meesterwerk

Toon Hermans schreef ooit het volgende gedichtje:

𝐸𝑛 𝑉𝑖𝑛𝑐𝑒𝑛𝑡 𝑧𝑎𝑔 𝘩𝑒𝑡 𝑘𝑜𝑟𝑒𝑛
𝐸𝑛 𝐸𝑖𝑛𝑠𝑡𝑒𝑖𝑛 𝘩𝑒𝑡 𝑔𝑒𝑡𝑎𝑙
𝐸𝑛 𝑍𝑒𝑝𝑝𝑒𝑙𝑖𝑛 𝑑𝑒 𝑍𝑒𝑝𝑝𝑒𝑙𝑖𝑛
𝐸𝑛 𝐽𝑜𝘩𝑎𝑛 𝑧𝑎𝑔 𝑑𝑒 𝑏𝑎𝑙.

Hij kan het zelf niet meer doen, maar in dit tijdperk zou Hermans daar aan toe kunnen voegen: Mathieu de ideale lijn om met 400 watt door de bocht te snijden alsof het geen vettige modder is, maar strak asfalt. 

Ik weet het, het zinnetje past nét niet helemaal in het metrum van Hermans' gedichtje, maar het is wel hoe Mathieu van der Poel crosst. Hij koppelt power aan techniek. Het maakt hem de perfecte veldrijder. Kijken naar Van der Poel in het veld voelt als kijken naar een kunstwerk dat een uur lang prachtig beweegt door het landschap. 

Tibor Del Grosso zei het laatst al: niemand neemt een bocht met die snelheid en precisie. Del Grosso is naast groot wielertalent nu ook al een groot kunstcriticus. 

Tijd voor een expositie in het Rijksmuseum

Bij het RijksMuseum zijn ze vermoedelijk nog niet zover, maar na z'n achtste wereldtitel in het het veld denk ik dat de tijd rijp is: een aangelegd modderparcours door het gebouw waarop MVDP gedurende de openingstijden van het museum nonstop rondjes rijdt.

De Nachtwacht en andere meesterwerken even beschermen tegen de opspattende modder en klaar ben je. De Pindakaasvloer van Wim T. Schippers, maar dan net even anders.