:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F02%2FBoIaVfJFYm2bXt1770715048.jpg "paul seixas")
De Sierra Nevada is deze winter een plek van extremen. Sneeuw, ijzige wind en eenzaamheid. Voor de meeste mensen een reden om er weg te blijven, maar voor de 19-jarige Franse wielrenner Paul Seixas is het zijn thuis. Althans, voor nu. Hij bereidt zich op hoogte voor op zijn tweede profseizoen, maar doet dat op een manier die de wenkbrauwen doet fronsen.
‘Mijn ouders en vriendin niet meer gezien’
De offers die Seixas brengt, zijn niet mals. In een recent gesprek met Eurosport liet hij vallen dat hij zijn familie en partner al twee maanden niet heeft gezien. "Dat is niet makkelijk, hoor", geeft hij toe. Door de zware sneeuwval werkt hij de helft van zijn trainingen binnen af op de roller. "Je mist dan echt het fietsgevoel. Maar ja, als ik straks weer naar beneden kom, zal ik echt verschil voelen.”
Het is die belofte van progressie die hem drijft. Seixas is vastberaden om zo snel mogelijk zijn eerste profzege te boeken, het liefst al in de Ronde van de Algarve of het tweeluik in de Ardèche. Hij ziet het als een noodzakelijk kwaad, een investering in zijn toekomst. "Het zijn offers die ik moet brengen", stelt hij vastberaden.
De monsterlijke trainingen van Paul Seixas
Zijn geïsoleerde bestaan deze winter is geen opzichzelfstaand feit. Het past naadloos in de filosofie van een renner die bekendstaat om zijn extreme trainingsaanpak. Eind vorig seizoen voltooide hij al eens een bijna onwerkelijke rit van 323 kilometer met meer dan 8.000 hoogtemeters. Recent deed hij daar een rit van 270 kilometer overheen, die hij op Strava omschreef als “een echte negen-tot-vijfbaan”.
De scherpe kritiek van Remco Evenepoel
Deze extreme aanpak leidt echter tot kritiek binnen het peloton. Niemand minder dan Remco Evenepoel gebruikte de monstertraining van Seixas als hét voorbeeld van hoe het niet moet. “Allez komaan, jongens: da’s goed om in het ziekenhuis te belanden. Maar zo zit die nieuwe generatie jongeren dus in elkaar”, merkte hij scherp op. Evenepoels vrees is dat jonge renners die zo extreem trainen, geen enkele groeimarge meer overhouden voor de toekomst. Hij waarschuwt voor roofbouw en te korte carrières.
Een gevaarlijke balans
Daarmee is de cirkel rond. De immense persoonlijke opofferingen van Paul Seixas in de Sierra Nevada zijn een reflectie van zijn ‘alles of niets’-mentaliteit op de fiets. Terwijl hij vol vertrouwen zegt dat hij snel vooruitgaat en hoopt dat die ene zege snel komt, klinkt de waarschuwing van een wereldkampioen op de achtergrond. De vraag die boven dit verhaal hangt, is niet óf Paul Seixas succesvol wordt, maar wat de uiteindelijke prijs van die extreme toewijding zal zijn.