Dit is de reden waarom je ondanks je hoge wattage toch wordt ingehaald

We zijn geobsedeerd geraakt door het trainen van de 'motor': ons lichaam dat watts produceert. Maar we vergeten vaak de 'carrosserie': de houding die door de wind moet snijden. Juist daar ligt de 'gratis' snelheid die het verschil maakt tussen ingehaald worden en zelf demarreren. De verklaring is pure, meedogenloze natuurkunde.

De onzichtbare muur waar je tegenop beukt

Als wielrenner vecht je continu tegen een onzichtbare muur van lucht. Sterker nog, boven de 15 kilometer per uur gaat ongeveer 80 tot 90 procent van je geleverde vermogen op aan het overwinnen van die luchtweerstand. Je kunt een motor hebben als een scooter, maar als je rechtop zit als een zeilboot, gooi je pure watts weg.

Jarenlang was het optimaliseren van die aerodynamica voorbehouden aan profteams met peperdure windtunnels. Voor de gewone sterveling was het gokken: hoofd iets lager, armen wat smaller. Je voelde misschien dat het sneller was, maar je kon het nooit echt meten. Die tijd is voorbij.

CdA: de drie letters die het verschil maken

Maak kennis met de aerodynamische sensor, een compact apparaatje dat je op je stuur of zadelpen monteert. Merken als Notio, Body Rocket en Aeropod zijn de pioniers in deze nieuwe wereld. Terwijl je fietst, combineren deze sensoren data van je vermogensmeter en GPS met een eigen luchtstroom- of druksensor.

Het resultaat is een live berekening van je 'CdA' (de coëfficiënt van luchtweerstand vermenigvuldigd met je frontale oppervlak). Dit getal, dat direct op je Garmin of Wahoo verschijnt, is de heilige graal. Het vertelt je genadeloos eerlijk hoeveel 'lucht je vangt'. Duik je dieper in de beugels? Je ziet het CdA-getal live dalen. Verwissel je je wapperende regenjas voor een strak shirt? Je ziet direct het effect.

Een windtunnel op je stuur

De implicaties hiervan zijn enorm. Je hoeft niet meer te gokken wat de snelste houding is, je kunt het simpelweg meten tijdens je normale trainingsrit.

Probeer tien minuten met je handen bovenop het stuur te rijden en daarna tien minuten in de beugels. De sensor vertelt je na afloop exact hoeveel seconden (of zelfs minuten) je had kunnen winnen over een bepaalde afstand.

Het is een revolutie die vergelijkbaar is met de komst van de hartslagmeter en later de vermogensmeter. Het maakt een abstract concept tastbaar en stelt je in staat om met dezelfde conditie en hetzelfde vermogen, toch harder te gaan fietsen. Dat is precies de reden waarom die 'mindere' renner jou voorbij kan rijden: zijn CdA is lager.

De toekomst van trainen

Is dit een gadget voor iedereen? Op dit moment zeker niet. De technologie is nog nieuw, complex en kostbaar. Maar net als de vermogensmeter zal het de komende jaren steeds toegankelijker en goedkoper worden.

Voor de prestatiegerichte fietser, de tijdrijder of de triatleet die elke seconde telt, is dit de onvermijdelijke volgende stap. Het is het laatste stukje van de prestatiepuzzel dat we tot nu toe moesten gokken. Trainen op vermogen is de norm geworden; trainen op aerodynamica wordt de toekomst.