'Mijn broer werd gebeld om afscheid te nemen': Kimberley Le Court openhartig over bijna-doodervaring als klein meisje

Het verhaal van de Mauritiaanse wielrenster Kimberley Le Court begint niet op de fiets, maar in een ziekenhuisbed. Geboren in Zuid-Afrika, verhuisde ze als klein meisje naar Madagaskar. Een tropisch avontuur dat al snel een nachtmerrie werd. “Toen heb ik malaria opgelopen”, vertelt ze in de podcast Radio Peloton. Het was het begin van een periode die zo donker was, dat haar ouders er decennia later nog van volschieten. Ze kunnen er simpelweg niet over praten.

Van Madagaskar naar een Frans ziekenhuisbed

Eenmaal terug in Frankrijk werd de situatie alleen maar erger. De Franse artsen, onbekend met de tropische ziekte, stelden een totaal verkeerde diagnose. “Daar zeiden ze dat het gewoon de griep was”, aldus Le Court. Ze werd tot twee keer toe naar huis gestuurd, terwijl haar toestand zienderogen verslechterde. De derde keer dat ze medische hulp zocht, was het bijna te laat. “Toen kon ik niet meer lopen. De ambulance is mij komen ophalen, want ik was in coma geraakt.”

Het verhaal van Kimberley Le Court: een allerlaatste redmiddel

Pas toen de artsen hoorden dat ze in Madagaskar was geweest, viel het kwartje. De diagnose was malaria, maar de prognose was vernietigend. De artsen gaven haar nog maar tien procent overlevingskans. Haar familie moest zich voorbereiden op het ergste. In een laatste, wanhopige poging werd een risicovol medicijn uit Madagaskar gehaald. Een middel dat niet bij iedereen aansloeg. Haar vader moest een verklaring tekenen en de volledige verantwoordelijkheid op zich nemen.

De impact op het gezin was immens. “Mijn broer is toen in ieder geval gebeld om te zeggen dat hij afscheid van me moest komen nemen”, vertelt Le Court. De familie hield haar hart vast, hopend op een wonder. En dat wonder kwam. Het was een bizarre, bijna filmische scène die haar toekomst als wielrenster leek te voorspellen.

Wakker worden op een ziekenhuisfiets

De ochtend nadat het medicijn was toegediend, gebeurde het ondenkbare. “De volgende ochtend werd ik wakker op de fiets, in de gang van het ziekenhuis. Wat ik me nog herinner is dat ik een infuus in mijn arm had, maar ik mijn arm gestrekt moest houden op de fiets.”

Deze gebeurtenis heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. “Het was een moeilijke periode voor mijn ouders en mijn broer. Zij herinneren zich alles, ik was nog jong”, legt ze uit. Gelukkig kan ze er nu, als gevierd wielerprof, met een zekere afstand over praten en zelfs een grapje maken. “Inmiddels word ik nooit meer gestoken door een mug.”