🎥 Tank leeg na moordend tempo, dus dan maar show voor het publiek: de opmerkelijke Strade van Tibor Del Grosso

Bij zijn eerste wedstrijd van het seizoen, en tevens zijn debuut in Strade Bianche, liet Tibor Del Grosso zich meteen van zijn meest aanvallende kant zien. De jonge Nederlander van Alpecin-Premier Tech koos direct het hazenpad. Hij nestelde zich in de vroege vlucht en deed dat naar eigen zeggen met relatief gemak. "Het viel ook wel mee hoeveel pijlen ik moest verschieten om in die positie te geraken," vertelde hij na afloop aan In de Leiderstrui.

De harde wet van de vroege vlucht

Wie denkt dat een vroege vlucht een vrijgeleide is, komt in het moderne wielrennen vaak bedrogen uit. De kopgroep, met daarin een sterke Del Grosso, kreeg nooit de zegen van het peloton. De voorsprong bleef beperkt, waardoor de mannen vooraan continu de druk voelden en een moordend tempo moesten onderhouden. "Ik voelde mij op zich ook prima, maar we kregen nooit veel ruimte," analyseerde de Nederlander.

Die inspanning eiste onvermijdelijk zijn tol. Toen de favorieten aan de voet van de iconische Monte Sante Marie het gas opendraaiden, was het liedje voor de vluchters, inclusief Del Grosso, voorbij. "We hadden dan dus al hard moeten rijden om ervoor te blijven, dus op dat moment was het tankje ook al wel aardig leeg bij mij."

Van afzien naar entertainen

In plaats van anoniem naar de finish te bollen, besloot Del Grosso zijn innerlijke entertainer de vrije loop te laten. Op verschillende hellende gravelstroken en zelfs op de steile Via Santa Catarina in Siena trakteerde hij het publiek op onvervalste wheelies. Een showman die, nu de benen niet meer konden spreken, zijn fiets liet spreken.

Het contrast was tekenend: de brute, afmattende strijd van de koers maakte plaats voor speels vermaak. Eenmaal gelost uit de groep die streed voor de ereplaatsen, was de druk eraf. "De laatste twintig kilometer tot aan de finish heb ik het dan wat rustiger aan gedaan," gaf hij toe. Zijn 76e plek in de uitslag vertelt dan ook niet het volledige, opmerkelijke verhaal van zijn debuut in Strade Bianche.

Twijfels over de toekomst in Strade

De prestatie en de nasleep deden Del Grosso ook hardop nadenken. Met bijna 4.000 hoogtemeters is Strade Bianche geëvolueerd tot een ware uitputtingsslag. Hij vroeg zich dan ook af of de koers nog wel bij hem past. “Misschien vijf jaar terug wel. Ik ben toch geen klimmer, dus ik weet het zo nog niet."

Met de Strade Bianche achter de rug wacht Del Grosso een aantal belangrijke afspraken dit voorjaar. Hij rijdt deze lente nog geen Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix, maar mag wel voor eigen kansen gaan in bijvoorbeeld GP Denain, Dwars door Vlaanderen en de Brabantse Pijl.