Waarom je mountainbike je conditie juist sloopt (en de e-MTB de oplossing is)

Het is een herkenbaar beeld voor elke fanatieke fietser die weleens de bossen opzoekt. Je zwoegt je een weg naar boven op een technisch klimmetje en het melkzuur spuit bijna uit je oren. De hartslag schiet naar het plafond en je benen voelen aan als lood. Je voelt je na afloop voldaan, maar de kans is groot dat je conditie op de mountainbike hierdoor juist achteruitgaat in plaats van vooruit.

Het probleem zit hem in de aard van het terrein. Waar je op de weg je inspanning nog redelijk kunt doseren, dwingt de natuur je op de mountainbike vaak tot uitersten. Een steile helling met wortels en los zand laat je geen keuze. Je moet wel kracht leveren om boven te komen en niet om te vallen. Hierdoor rijd je constant in een zone die je aerobe basis eerder afbreekt dan opbouwt.

De valstrik van de steile klimmetjes in het bos

Onderzoek van wetenschappers als Achten en Jeukendrup laat zien dat onze vetverbranding het meest efficiënt is op een heel specifieke intensiteit. Deze zone noemen we ook wel de ‘FatMax’ en deze ligt meestal rond de 63 procent van je maximale zuurstofopname. Zodra het terrein echter omhoog loopt, dwingt de zwaartekracht je hartslag en vermogen ver boven dit drempelpunt uit.

In plaats van vetten te verbranden, schakelt je lichaam volledig over op de beperkte voorraad koolhydraten in je spieren. Je verbrandt als het ware je eigen brandstofvoorraad razendsnel op, zonder dat je de motor die je op de lange termijn sneller maakt echt traint. Als je dit jaar in, jaar uit doet, bouw je een conditie op die volledig afhankelijk is van suikers. Je bent dan snel leeg en herstelt moeizaam.

Jouw vetverbranding staat stil

Het gevolg van dit constante harken op de klimmetjes is een staat van chronische vermoeidheid. Je denkt dat je moe bent omdat je zo lekker hebt getraind, maar eigenlijk heb je simpelweg je systeem overbelast zonder de noodzakelijke basis te leggen. Je conditie op de mountainbike stagneert en je merkt dat je geen ‘tweede versnelling’ meer hebt tijdens lange ritten.

Voor veel recreatieve rijders ligt het FatMax-punt op een verrassend laag wattage. Vaak is dit al bereikt bij een rustig tempo op het vlakke. Zodra je echter een trail opdraait waarbij je meer dan 200 watt moet trappen om boven te komen, schiet je ver voorbij je ideale trainingszone. Je bent dan niet meer aan het bouwen, maar aan het slopen.

De e-MTB als geheim wapen

Dit is het punt waar de e-MTB het speelveld volledig verandert. Hoewel puristen de elektrische ondersteuning vaak zien als een vorm van valsspelen, wijst de wetenschap een andere kant op. Met een motor tussen de wielen kun je de weerstand op die steile beklimmingen namelijk kunstmatig verlagen. Zo kun je ook op technisch uitdagend terrein in je ideale vetverbrandingszone blijven rijden.

De ondersteuning van een e-MTB helpt je, letterlijk, om je hartslag onder controle te houden. Hierdoor kun je de juiste systemen trainen zonder de sport waar je van houdt te verlaten voor saaie ritten op het asfalt. Het is niet gemakkelijker, maar simpelweg slimmer. Je kunt langer in het bos blijven en meer kilometers maken in de zone die er echt toe doet voor je algemene fitheid.

Slimmer trainen brengt resultaat

Uiteindelijk draait een goede conditie om de balans tussen intensiteit en herstel. Door vaker te kiezen voor een rit op de e-MTB waarbij je niet constant in het rood rijdt, word je op de lange termijn een veel sterkere fietser. Of je dat nu doet op een elektrische mountainbike, een gravelbike of door simpelweg de steilste klimmen even te mijden, de winst zit hem in de controle.

Wie de wetenschap achter training begrijpt, weet dat de hardste werker niet altijd de fitste fietser is. Soms is een beetje hulp van een accu precies wat je nodig hebt om die felbegeerde ‘diesel’ te kweken. Zo sta je de volgende keer niet geparkeerd op de top, maar rijd je fluitend iedereen voorbij omdat je motor simpelweg efficiënter is geworden.