'Mixed feelings' bij Del Toro na zege in Tirreno: Mexicaan wilde etappe schenken aan Pellizzari

Op de steile flanken richting de finish van de koninginnenrit in de Tirreno-Adriatico keken wielerliefhebbers met verbazing naar het optreden van Isaac del Toro. Terwijl zijn naaste belager Giulio Pellizzari ten aanval trok, bleef de Mexicaanse klassementsleider stilzitten. Hij leek te passen. Was hij dan toch ziek? Of zat de jonge sensatie simpelweg aan zijn limiet?

De schijnbeweging die vragen opriep

De tactiek was, op het eerste gezicht, onbegrijpelijk. Waarom zou je je grootste concurrent voor de eindzege, die op slechts een handvol seconden stond, zomaar laten wegrijden op de meest cruciale beklimming? Del Toro verblikte of verbloosde niet, maar liet het gat groeien. Voor de tv-kijker leek het alsof de leiderstrui op het spel werd gezet door een moment van zwakte.

De plotwending volgde even later. Toen de concurrentie de aanval van Pellizzari bijna had geneutraliseerd, besloot Del Toro plotseling zelf het heft in handen te nemen. Met een indrukwekkende versnelling reed hij het gat naar de dappere Italiaan fluitend dicht. Hij bleek dus kerngezond en barstte van de kracht. De vraag bleef hangen: waarom had hij dan zo lang gewacht?

De onthulling in het flashinterview

De verklaring kwam niet uit de benen, maar uit het hart. In het flashinterview na de finish sprak de lichaamstaal van Del Toro boekdelen. Hij had zojuist Matteo Jorgenson geklopt in de sprint, maar van uitbundige vreugde was geen sprake. Hij onthulde zijn ware intentie: hij had de etappe willen schenken aan zijn goede vriend Pellizzari, juist omdat het de lokale held was.

"Ik ben blij met mijn eigen zege, maar het voelt toch wat dubbel om hier in zijn woonplaats te winnen", bekende Del Toro, wat zijn passieve houding op de klim volledig verklaarde. De beslissing om alsnog in te grijpen was puur uit noodzaak. "Ik was niet zeker dat ik Pellizzari terug zou pakken, want ik weet dat hij heel sterk is. We konden hem niet te veel ruimte geven, maar het was enorm lastig om hem terug te halen."

Uiteindelijk dwong de koerssituatie hem om toch in te grijpen. De professionele plicht als kopman won het van de persoonlijke wens. "Deze is dus voor mijn ploeggenoten en de stafleden", zei hij, de focus verleggend van zichzelf naar het team dat zo hard voor hem had gewerkt. Maar wie naar het gezicht van Del Toro keek wist genoeg: hij is blij voor zijn ploeg, maar baalt vooral dat het niet lukte om zijn vriend te laten winnen.