Vergeet Luik-Bastenaken-Luik: waarom deze koers van vandaag de échte opa van het peloton is

Milaan-Turijn is zo’n wedstrijd waar je als wielerliefhebber een zwak voor moet hebben. Het is niet de grootste, niet de rijkste en zeker niet de meest bekende koers, maar het is wel de alleroudste die we nog hebben.

Terwijl de eerste auto’s nog moesten worden uitgevonden, zaten er in 1876 al tien pioniers op hun stalen rossen om van Milaan naar Turijn te hobbelen. Dat er toen maar drie man de finish haalden, mag de pret niet drukken, de traditie was geboren.

De geschiedenisles die je wél wilt volgen

Als we het hebben over historie, dan kijken we vaak naar de Belgen, maar de Italianen waren er dus eerder bij. Luik-Bastenaken-Luik zag het levenslicht pas in 1892, ruim zestien jaar nadat de eerste editie van Milaan-Turijn al in de boeken stond.

Het is een wonder dat de koers nog steeds bestaat, want ze is door de jaren heen vaker onderbroken dan de gemiddelde Netflix-serie door een slechte wifi-verbinding. Oorlogen, financiële tekorten en ruzies over de kalender zorgden ervoor dat we vandaag 'pas' aan de 107e editie toe zijn.

Toch blijft het een koers met karakter. In die allereerste editie stonden er misschien maar tien renners aan de vertrekstreep, maar er kwamen wel 10.000 toeschouwers op af. Dat zegt alles over de passie voor de koers in Noord-Italië. Het is diezelfde passie die je vandaag weer gaat zien langs de kant van de weg, vooral als de weg begint te stijgen richting de finish bij de indrukwekkende Basilica van Superga.

Slagveld op de flanken van de Superga

De koers heeft de afgelopen jaren een kleine identiteitscrisis doorgemaakt. Soms was het een vlakke rit voor de sprinters, maar gelukkig is de organisatie weer bij zinnen gekomen. Vandaag ligt de aankomst namelijk weer op de plek waar hij hoort: de Colle di Superga.

Dit is geen klimmetje voor de mannen met dikke dijen, maar een ware beproeving voor de klimgeiten in het peloton. Met een gemiddeld stijgingspercentage van ruim negen procent is dit de plek waar de koers wordt beslist.

Je kunt je voorstellen dat de sprinters vandaag met een boog om Turijn heen rijden. De dubbele beklimming van deze iconische heuvel zorgt ervoor dat alleen de allersterksten overblijven.

Het is een prachtig gezicht om de renners te zien zwoegen tegen de achtergrond van de Italiaanse architectuur. Zo pak jij dat ook aan als je vandaag voor de buis zit, geniet van het uitzicht terwijl de profs het snot voor de ogen rijden op zoek naar eeuwige roem in de schaduw van de Alpen.

Wie pakt de winst in deze editie?

De grote vraag is natuurlijk wie er vandaag met de bloemen naar huis gaat. Met de afwezigheid van de winnaar van vorig jaar ligt de weg open voor een nieuwe naam op die indrukwekkende erelijst. Tom Pidcock lijkt de te kloppen man.

Toch moet hij uitkijken voor mannen als Primož Roglič, die hier al eens eerder de beste was en weet hoe je een finale op een steile klim moet indelen. Tobias Halland Johannessen en Giulio Pellizzari lieten in de voorbije Tirreno zien over meer dan goede benen te beschikken. Je kijkt de koers vanaf 14.20 uur op Eurosport 1. De finish is als het goed is iets voor de klok van vier uur.

Een erelijst waar je u tegen zegt

Als je naar de lijst met oud-winnaars kijkt, dan zie je een verzameling namen die niet misstaat in een wielermuseum. Roger De Vlaeminck, Francesco Moser en Alberto Contador wonnen hier allemaal. Het is een rijtje waar je als renner tussen wilt staan om je carrière extra glans te geven.

Opvallend genoeg ontbreekt de grootste aller tijden, Eddy Merckx, op deze lijst. Dat geeft maar aan dat deze koers zich niet zomaar laat temmen, zelfs niet door de allergrootsten die de sport ooit heeft voortgebracht. En als je Tadej Pogacar nu al de grootste aller tijden vindt: die ontbreekt ook nog op de erelijst.

Wie er vandaag ook wint, hij treedt in de voetsporen van legendes. Milaan-Turijn is een eerbetoon aan de begindagen van de wielersport. Dus als de vlag vandaag naar beneden gaat, weet je dat je kijkt naar een stukje erfgoed dat na 150 jaar nog steeds springlevend is. Pak er een goede espresso bij en bereid je voor op een finale die even historisch als loodzwaar belooft te worden op de flanken van de Superga.