'Wat Mathieu doet, dat is niet normaal...': Mike Teunissen getuige van buitenaardse comeback Van der Poel

In het wielrennen denk je soms alles gezien te hebben, maar dan is er altijd weer een moment dat je met open mond achterblijft. Zelfs voor de profs. Dat overkwam Mike Teunissen in de finale van Milaan-Sanremo. Terwijl de televisieregisseur nog niet doorhad dat Mathieu van der Poel ook was gevallen, was hij ondertussen bezig met een klein wonder. Teunissen, die zijn verhaal deed bij In de Leiderstrui, zat er met zijn neus bovenop en kon zijn ogen nauwelijks geloven.

Hoe de comeback van Van der Poel er van dichtbij uitzag

Het ging allemaal mis in de nerveuze aanloop naar de Cipressa. “Ik zat achter die val, bij die grote mannen,” vertelt Teunissen. Een massale valpartij, waarbij ook kleppers als Tadej Pogacar, Wout van Aert en dus Mathieu van der Poel betrokken waren. Maar waar de val van de eerste twee wel in beeld kwam, bleef die van de Nederlander onopgemerkt. “Wat er gebeurde, weet ik ook niet direct. Maar zo gaat dat in een peloton: ze haken in elkaar en ze liggen.”

Teunissen belandde in de groep met zijn gevallen landgenoot. Daar ontketende Van der Poel zijn duivels. “Echt, die mannen, dat is niet normaal…,” zegt de Limburger vol ongeloof. “Ik rijd al vijf kilometer volle bak, maar dan echt volle bak, in het wiel van die gasten. En dan beginnen we aan de Cipressa, rijden we zo hard als dat we kunnen en dan heeft hij in één kilometer al ergens die twintig seconden dicht gereden. En zit ie helemaal vooraan: hoe is het mogelijk?”

Voor Teunissen was het tempo van de ontketende wereldkampioen simpelweg te hoog. “Ik ben dan niet in staat om direct weer veertig renners voorbij te rijden op de Cipressa. Dus ik kon niet met Mathieu mee, waarna ik bij Wout (van Aert, red.) en Jorgenson kwam te zitten. Die reden het alsnog terug met zijn tweeën en toen zat ik wel in het peloton, wat dan een meevaller was.”

'Wat Mathieu dan doet is wel karakter, hoor'

De finale was loodzwaar, want de inspanningen op de Cipressa lieten zich voelen. “Zeker als het zo hard gaat op de Cipressa, is iedereen op de Poggio wel naar de klote,” analyseert Teunissen. Uiteindelijk werd Van der Poel op de Poggio gelost en gegrepen door het peloton. Maar zelfs toen toonde hij zijn klasse. “Wat dan nog straf is: Mathieu wordt dan in het slot gegrepen, maar heeft nog wel de zinnigheid om top tien te sprinten. Dat is wel karakter, hoor.”

Teunissen zelf eindigde als veertiende en kijkt met een mix van tevredenheid en ambitie terug. “Die sprint is hier altijd wel een beetje speciaal, maar ik kwam er niet aan toe. Ik hoop hier eigenlijk nog wel ooit top tien te rijden. Uiteindelijk ben ik blij dat ik er tussen zat en het van dicht bij hem mogen meemaken.”