De koers leek beslist toen de witte regenboogtrui ineens horizontaal over de weg schoof. Met nog 32 kilometer te gaan in Milaan-Sanremo ging Tadej Pogačar hard onderuit, nota bene door een foutje van zijn eigen ploegmaten.
Op dat moment leek het over voor Pogačar, maar oud-prof Tom Danielson concludeert na afloop iets heel anders. Volgens hem was de crash namelijk geen ramp, maar juist de brandstof voor een van de meest indrukwekkende prestaties uit de moderne wielergeschiedenis.
Een gunstiger slagveld voor Pogačar
In zijn analyse op Instagram legt de Amerikaan uit dat de chaos op dat moment precies was wat de Sloveen nodig had om de koers naar zijn hand te zetten. Opvallend genoeg was ook grote rivaal Mathieu van der Poel betrokken bij een incident.
Danielson stelt dat dit de dynamiek volledig veranderde: “Hoewel de val de prestatie van Tadej absoluut negatief beïnvloedde, denk ik dat het hem hielp de race te winnen door hem in een gunstigere situatie te plaatsen tegenover Van der Poel.”
Beide renners moesten alles geven om terug te keren, wat van de Cipressa een rechtstreeks gevecht maakte op een veel langere klim dan normaal, of nou ja, een langere inspanning.
Hoewel de Nederlander minder energie leek te verbruiken in zijn achtervolging, gelooft de oud-prof dat de extra geleverde inspanning juist in het voordeel van Pogačar werkte. Danielson concludeert dan ook heel stellig: “De valpartij creëerde zijn slagveld.” Het maakte de koers veel zwaarder en dat was in het voordeel van Pogačar.
Recordtijd op de Cipressa tegen de wind in
Wat er volgde nadat de Sloveen weer op zijn fiets zat, was volgens de oud-prof ronduit sensationeel. Danielson benadrukte de fysieke inspanning die Pogačar leverde op de voorlaatste klim van de dag: “Hij reed daarna de snelste Cipressa die ooit is gemeten, en dat ook nog eens tegen de wind in.” Het feit dat er een recordtijd werd neergezet onder deze omstandigheden, direct na een crash, maakt de prestatie bijna onmenselijk.
Danielson gaf aan dat de situatie zo bizar was dat hij zijn eigen ogen niet kon vertrouwen: “Ik moest het eerlijk gezegd opnieuw kijken om het te kunnen geloven.” Dat deed hij dus en de conclusie luidde: “Deze valpartij was het beste wat Pogačar kon overkomen.”