Florian Vermeersch legt uit wat er gebeurde achter Van der Poel: 'Ik dacht: dan laat ik liever Mathieu rijden'

De finale van de E3 Saxo Classic 2026 werd er een om lang over na te praten. Een uitgeputte Mathieu van der Poel die na een solo van 42 kilometer wordt ingerekend, maar op wonderbaarlijke wijze toch standhoudt. De reden? Een klassiek gevalletje ‘pokeren’ in de achtervolgende groep, waar niemand de ander de overwinning gunde. Florian Vermeersch (UAE Team Emirates-XRG), die als derde over de streep kwam, zat er middenin en voelde precies aan wat er gebeurde.

Vermeersch over de haperende samenwerking achter Van der Poel

Terwijl de voorsprong van Van der Poel slonk als sneeuw voor de zon, leek een hergroepering onvermijdelijk. Maar in de voorlaatste kilometer viel het tempo plots weg. “Ineens is de samenwerking weg,” analyseert Vermeersch in het flashinterview.

Op dat moment speelde er een duivels dilemma in de hoofden van de vier achtervolgers, waaronder ook Per Strand Hagenes, Stan Dewulf en Jonas Abrahamsen. Doorrijden betekende het risico lopen dat je een concurrent naar de zege loodst, terwijl je zelf met lege handen achterblijft.

Vermeersch maakte voor zichzelf een duidelijke keuze. “En ik dacht: ik ga mijn kaarten hier niet op tafel gooien. Dan laat ik liever Mathieu rijden. Dan spurten we wel voor de tweede plaats. Dat is nu eenmaal zo, dat is koers.”

Een superdag vol pech en frustratie

Het zure gevoel bij de podiumceremonie kwam niet alleen door de finale. Voor Vermeersch begon de dag al met een flinke dosis tegenslag. Een fietswissel op een dramatisch moment, vlak voor de Taaienberg, dwong hem tot een energievretende inhaalrace. “Toen draaide ik als 120e de Taaienberg op. Vanaf daar was het de hele tijd achtervolgen,” legt hij uit.

Ondanks die inspanning voelde hij dat de benen uitzonderlijk goed waren. Hij keerde snel terug en probeerde zelfs het verschil te maken op de Oude Kwaremont en later met een ultieme poging op de Karnemelkbeekstraat. Die laatste aanval bleek de juiste, waarmee hij wegreed uit de groep der favorieten en de jacht op Van der Poel definitief opende. “Ik had wel meteen door dat ik een superdag had,” bevestigt hij.

De E3-finale die anders had kunnen lopen

De onvermijdelijke ‘wat als’-vraag blijft hangen. Wat als Vermeersch geen pech had gehad? “Zonder dat pech-moment had de koers er anders uit kunnen zien,” mijmert hij tot slot. “Ik zeg niet dat ik Van der Poel had kunnen volgen op de Taaienberg, maar nu is het wel een andere koers.”