Iedereen hield de adem in tijdens de laatste kilometers van de E3 Saxo Classic. Mathieu van der Poel, die na een machtige demarrage alleen op kop reed, zag zijn voorsprong slinken tot een paar luttele seconden. Een achtervolgende groep, met daarin onder andere Florian Vermeersch, kwam gevaarlijk dichtbij. Toch viel de achtervolging stil, waardoor Van der Poel zijn solo alsnog kon bekronen met een overwinning. Volgens de analisten aan tafel bij de VTM was het een dubbeltje op zijn kant.
Onwil in de achtervolgende groep
Volgens Jan Bakelants was de aarzeling in de achtervolgende groep de redding voor Van der Poel. “Niemand wou het voor een ander oplossen,” stelde hij vast. De dynamiek was zoek, mede omdat een renner als Stan Dewulf, die uit de vroege vlucht kwam, zijn krachten spaarde. “Jammer voor die mannen daarachter, maar we hebben wel de meest verdiende winnaar gezien,” voegde Bakelants toe.
De twijfel die de achtervolgers nekte
Greg Van Avermaet was het eens met die analyse en wees op het mentale aspect. Op het moment dat de groep bijna bij Van der Poel was, sloop de twijfel erin. “Ze begonnen een klein beetje te twijfelen. Dat heeft hen dood gedaan,” aldus Van Avermaet. De angst om als springplank te dienen voor een andere renner verlamde de achtervolgers. Niemand durfde de ultieme inspanning te leveren die nodig was om de aansluiting te forceren.
Een bewuste gok of onnodig risico?
Bakelants benadrukte dat de Nederlander het zichzelf onnodig zwaar maakte. “Mathieu heeft het zichzelf heel moeilijk gemaakt,” zei hij. “Hij kon Stan (Dewulf, red.) laten terugkomen na de Paterberg, als handige steun. En hij heeft ook totaal niet geprofiteerd van zijn ploegmaat Edward Planckaert.”
Fenomenale tactiek of pure bluf?
Jan Vertonghen, ex-voetballer en groot wielerliefhebber, keek er met bewondering naar. Hij opperde dat het stilvallen van Van der Poel weleens een geniale tactische zet kon zijn geweest. Vertonghen concludeerde “Als Mathieu écht zijn benen stilhield als tactische insteek, dan is dat wel fenomenaal.”